مدل یابی رابطه میان قضاوت حرفه ای معلمان، کیفیت بازخورد آموزشی و رشد خودتنظیمی دانش آموزان در مدارس

هدف این پژوهش، مدل یابی رابطه میان قضاوت حرفه ای معلمان، کیفیت بازخورد آموزشی و رشد خودتنظیمی دانش آموزان در مدارس بود. در نظام آموزشی امروز، قضاوت حرفه ای معلم به عنوان یکی از مولفه های کلیدی تصمیم گیری آموزشی، نقش مهمی در انتخاب نوع بازخورد، تنظیم موقعیت های یادگیری و هدایت فرایند رشد تحصیلی و روان شناختی دانش آموزان دارد. از سوی دیگر، کیفیت بازخورد آموزشی می تواند به مثابه حلقه واسطی میان عملکرد حرفه ای معلم و تقویت خودتنظیمی در یادگیرندگان عمل کند و زمینه را برای افزایش آگاهی، برنامه ریزی، پایش و ارزیابی یادگیری توسط خود دانش آموز فراهم آورد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-همبستگی و با بهره گیری از مدل یابی معادلات ساختاری، به بررسی روابط مستقیم و غیرمستقیم میان متغیرهای مورد مطالعه پرداخت.یافته های پژوهش نشان داد که قضاوت حرفه ای معلمان با کیفیت بازخورد آموزشی رابطه مثبت و معناداری دارد و معلمانی که در تصمیم گیری های آموزشی از دقت، انعطاف پذیری و درک موقعیتی بیشتری برخوردارند، بازخوردهایی هدفمندتر، روشن تر و رشددهنده تر ارائه می کنند. همچنین کیفیت بازخورد آموزشی با رشد خودتنظیمی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار دارد؛ به این معنا که بازخوردهای به موقع، توصیفی، اصلاح گر و قابل اقدام، به تقویت مهارت های تنظیم هدف، خودپایشی، خودارزیابی و اصلاح راهبردهای یادگیری منجر می شود. افزون بر این، نتایج مدل ساختاری بیانگر آن بود که کیفیت بازخورد آموزشی می تواند نقش میانجی در رابطه میان قضاوت حرفه ای معلمان و خودتنظیمی دانش آموزان ایفا کند؛ به گونه ای که اثر قضاوت حرفه ای معلم بر رشد خودتنظیمی، تا حد زیادی از مسیر ارتقای کیفیت بازخورد آموزشی تبیین می شود.در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که تقویت قضاوت حرفه ای معلمان و بهبود مهارت های بازخورددهی آموزشی، از عوامل اساسی در ارتقای خودتنظیمی دانش آموزان و بهبود کیفیت یادگیری در مدارس است. بر این اساس، طراحی برنامه های توانمندسازی حرفه ای معلمان با تاکید بر مهارت های بازخورد موثر، تصمیم گیری آموزشی و حمایت از یادگیری خودراهبر، می تواند به ارتقای عملکرد تحصیلی و رشد پایدار یادگیرندگان منجر شود.