«پیش بینی سازگاری تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس سبک فرزندپروری و کیفیت رابطه معلم دانش آموز»

سازگاری تحصیلی یکی از عوامل کلیدی در موفقیت آموزشی، رشد اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان دوره ابتدایی است و تحت تاثیر عوامل فردی، خانوادگی و مدرسه ای قرار دارد. در این میان، سبک فرزندپروری والدین و کیفیت رابطه معلم دانش آموز از مهم ترین متغیرهایی هستند که می توانند بر میزان سازگاری تحصیلی کودکان اثرگذار باشند. والدینی که از سبک فرزندپروری مقتدرانه استفاده می کنند، با ایجاد محیطی حمایت گر، زمینه رشد استقلال، مسئولیت پذیری و انگیزش تحصیلی فرزندان را فراهم می سازند. همچنین، رابطه مثبت، صمیمانه و مبتنی بر اعتماد میان معلم و دانش آموز می تواند احساس امنیت، تعلق به مدرسه و مشارکت فعال در فرآیند یادگیری را تقویت کند. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی سازگاری تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بر اساس سبک فرزندپروری و کیفیت رابطه معلم دانش آموز انجام می شود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی و والدین آنان بوده و نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب می شود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سازگاری تحصیلی، پرسشنامه سبک های فرزندپروری و مقیاس کیفیت رابطه معلم دانش آموز استفاده خواهد شد. داده ها با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل می شوند. انتظار می رود نتایج نشان دهد که سبک فرزندپروری مقتدرانه و کیفیت مطلوب رابطه معلم دانش آموز، پیش بینی کننده مثبت سازگاری تحصیلی هستند، در حالی که سبک های فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با کاهش سازگاری تحصیلی ارتباط دارند. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی برنامه های آموزشی، توانمندسازی والدین و بهبود تعاملات آموزشی معلمان برای ارتقای سازگاری تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.