تحلیل وظایف معلم در توسعه یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان بر اساس رویکردهای نوین آموزشی

در اکوسیستم آموزشی عصر حاضر که با تغییر پارادایم از آموزش متمرکز بر معلم به یادگیری متمرکز بر دانش آموز همراه است، یادگیری خودتنظیمی (Self-Regulated Learning) به عنوان یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های موفقیت تحصیلی و مهارت های مادام العمر شناخته می شود. هدف از پژوهش حاضر، واکاوی و تحلیل وظایف و نقش های نوین معلمان در بسترسازی برای پرورش این مهارت کلیدی است. این مطالعه با بهره گیری از رویکرد تحلیلی-توصیفی و مرور ادبیات نظری مرتبط با نظریه های شناختی و سازنده گرایی، به بررسی چگونگی انتقال مسئولیت یادگیری از معلم به دانش آموز می پردازد.یافته های پژوهش نشان می دهد که ایفای نقش معلم در کلاس های درس امروزی دیگر محدود به انتقال دانش نیست، بلکه معلمان باید در سه لایه کلیدی عمل کنند: ۱. تسهیل گری راهبردهای فراشناختی (شامل برنامه ریزی، پایش و ارزیابی فرایند یادگیری)، ۲. مدیریت محیط های یادگیری انگیزشی (ارتقای خودکارآمدی و تاب آوری) و ۳. طراحی تکالیف خودمختارانه که دانش آموز را به انتخاب و مسئولیت پذیری وادار می سازد. در این میان، مدل های نوین آموزشی از جمله یادگیری معکوس (Flipped Classroom) و آموزش مبتنی بر پروژه (PBL)، فضاهای عملیاتی مطلوبی برای تمرین خودتنظیمی فراهم می آورند.نتایج این تحلیل موید آن است که معلمان با تغییر رویکرد از «کنترل گر» به «مربی خودتنظیمی» (Scaffolding Agent)، می توانند شکاف موجود میان دانش صریح و توانایی های اجرایی دانش آموزان را کاهش دهند. در نهایت، این مقاله ضمن ارائه چارچوبی مفهومی، پیشنهاد می کند که بازنگری در ساختارهای ارزیابی آموزشی و توانمندسازی معلمان در زمینه «آموزش یادگیری»، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی مدرن است.