نقد بلاغی عاشقانه های فاضل نظری و فاروق جویده

یکی از راه های شناخت یک شاعر، نقد و بررسی دقیق اشعار وی و توجه به ویژگی های آن اشعار است. بررسی بلاغی از جمله روش های نقدی است که با چگونگی بیان و شگردهای ادبی سروکار دارد و می تواند به بازنمایی واقعیت و جوهره وجودی ادیب بپردازد. مقاله حاضر با روش تحلیل محتوای کیفی به بررسی بلاغی عاشقانه های فاضل نظری و فاروق جویده پرداخته است. مهمترین نتایج مقاله به این شرح است: زبان هر دو شاعر ساده و روان است و مخاطب به راحتی می تواند معنا و مفهوم عاشقانه های آنها را متوجه شود. هر دو شاعر توانسته اند از دو عنصر استعاره و تشبیه بهره ببرند. در حوزه فکری نیز با هم اشتراکات و اختلافاتی دارند؛ از جمله آنکه نگاه جویده اجتماعی نیز هست؛ حال آنکه غزل نظری بیشتر حال و هوای عارفانه دارد. نظری و جویده هر دو در غزل های خویش از مجموعه واژگان دارای تناسب به وفور استفاده کرده اند اما شعر فاضل، کوتاه تر و فشرده تر است و از توانش مفهومی و ایماژی بالاتری برخوردار است.

کلیدواژه ها:

شعر عاشقانه ، بلاغت ، فاضل نظری ، فاروق جویده