مهارتهای ارتباطی پرستار با والدین بیماران و نقش تاب آوری در مراقبتهای پرستاری

کبری رمضان نژاد آزاربنی سوپر وایزر بیمارستان کودکان حکیم حفظ مهارتهای ارتباطی پرستار با والدین بیماران شامل برقراری ارتباط موثر، گوش دادن فعال، ارائه اطلاعات واضح و مختصر، همدلی و احترام و حفظ حریم خصوصی است. پرستاران با استفاده از زبان ساده و لحن آرامش بخش، اطلاعات دقیق و قابل فهم ارائه می دهند و از اصطلاحات تخصصی خودداری می کنند تا والدین بتوانند بهتر شرایط فرزندشان را درک کنند. گوش دادن فعال با حفظ ارتباط چشمی و استفاده از زبان بدن مناسب باعث می شود والدین احساس کنند که نگرانی ها و سوالات شان به طور کامل شنیده شده است. رفتار همدلانه و محترمانه حمایت عاطفی والدین را تقویت کرده و استرس آنان را کاهش می دهد. همچنین حریم خصوصی والدین و بیمار از اهمیت ویژه ای برخوردار است و از هرگونه رفتاری که موجب ناراحتی آنان شود، جلوگیری می کند. علاوه بر مهارت های ارتباطی، پرستاران باید صبور، قابل اعتماد، حرفه ای و دارای مهارت های حل مسئله باشند تا بتوانند به بهترین شکل از والدین حمایت کنند. تاب آوری به عنوان یک عامل محافظتی در برابر استرس ها و مشکلات مراقبتی والدین کودکان مبتلا به سرطان اهمیت ویژه ای دارد. والدین با تاب آوری بالا، فشارهای مراقبتی را بهتر تحمل می کنند و نیاز به حمایت های اجتماعی و آموزشی دارند. برنامه های آموزش تاب آوری مثبت گرا به والدین کمک می کنند تا با تنظیم موثر هیجانات، مهارت هایی مانند شناسایی، برچسب گذاری و بیان سالم عواطف را یاد بگیرند. این آموزش ها همچنین بر پرورش احساسات مثبت مانند سپاسگزاری و امید تمرکز دارند تا مقاومت عاطفی والدین افزایش یابد و فشارهای روانی کاهش یابد. در نتیجه، ترکیب مهارت های ارتباطی پرستار با تقویت تاب آوری والدین می تواند کیفیت مراقبت و سلامت روان خانواده های بیماران را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

مهارتهای ارتباطی ، تاب آوری ، مراقبتهای پرستاری ، والدین بیماران ، سلامت روان