اختلالات تعادلی در کودکان مبتلا به اوتیت میانی

مقدمه اوتیت میانی یکی از شایع ترین بیماری های دوران کودکی است که می تواند علاوه بر تاثیرات شنوایی، عملکرد سیستم دهلیزی و تعادل را نیز تحت تاثیر قرار دهد. اختلالات تعادلی ناشی از اوتیت میانی به ویژه در مراحل حساس رشد حرکتی کودک، ممکن است منجر به تاخیر در مهارت های حرکتی درشت، عدم تعادل و ناتوانی در هماهنگی حرکات شود. با وجود شیوع بالای این بیماری، نقش آن در بروز اختلالات تعادلی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. روش بررسی این مطالعه به روش مرور روایتی (Narrative Review) انجام شد. مقالات منتشر شده در پایگاه های Google Scholar، Embase، Scopus، PubMed بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفتند. کلیدواژه های مورد استفاده شامل Vestibular disorders in children، otitis media in children بودند. پس از ارزیابی کیفیت، ۳۸ مقاله جهت تحلیل نهایی انتخاب گردید. یافته ها بررسی ها نشان می دهند که کودکان مبتلا به اوتیت میانی به ویژه نوع افیوژن دار ممکن است دچار اختلال عملکرد موقتی یا مزمن در سیستم وستیبولار شوند. این وضعیت می تواند موجب ناپایداری در تعادل، اشکال در راه رفتن، حرکات ناهماهنگ، و حتی افزایش احتمال زمین خوردن شود. آزمون هایی نظیر VEM، HIT و آزمون تعادل پویای کودک (Pediatric Balance Scale) در تشخیص این اختلالات موثر هستند. اختلالات تعادلی معمولا همزمان با اختلال شنوایی هدایتی مشاهده می شوند و در موارد مکرر اوتیت، تاثیر بیشتری بر رشد حرکتی کودک می گذارند. بحث اوتیت میانی به ویژه در نوع مزمن یا با افیوژن، مکرر، می تواند موجب کاهش تحریک دهلیزی شده و اثر منفی بر سیستم تعادلی داشته باشد. این اختلالات تعادلی ممکن است خفیف و گذرا یا مزمن و پایدار باشند. در کودکان خردسال که در مراحل کلیدی تکامل حرکتی قرار دارند چنین نوساناتی در عملکرد وستیبولار می تواند آثار طولانی مدت بر هماهنگی و فعالیت های روزمره داشته باشد. درمان دارویی یا جراحی اوتیت مانند قرار دادن لوله (تهویه) در برخی موارد می تواند موجب بهبود تعادل شود هرچند ارزیابی و مداخلات توانبخشی برای بازیابی عملکرد تعادلی نیز ضروری است. نتیجه گیری: اختلالات تعادلی ناشی از اوتیت میانی یک پیامد کمتر شناخته شده اما بالینی مهم است که می تواند بر رشد حرکتی و کیفیت زندگی کودکان تاثیر بگذارد. غربالگری تعادل در کودکان مبتلا به اوتیت مکرر یا مزمن باید به عنوان بخشی از ارزیابی بالینی در نظر گرفته شود. همکاری میان پزشکان گوش و حلق و بینی و کودکان، شنوایی شناسان و فیزیوتراپیست های کودکان می تواند در شناسایی زودهنگام و درمان به موقع این اختلالات موثر باشد.