نقش پرستار در بهبود سازگاری روانی اجتماعی کودکان مبتلا به بیماری مزمن و خانواده های آنها

کودک مبتلا به بیماری مزمن قادر به شرکت در فعالیت هایی که برای سن او طبیعی تلقی می شود، نیست. پرستاران باید بتوانند نه تنها مشکلات جسمی بلکه پیامدهای روانی اجتماعی کودک و خانواده اش را مد نظر قرار داده و آن ها را تسکین دهند. لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش پرستار در بهبود سازگاری اجتماعی روانی کودکان با بیماری مزمن و خانواده های آن ها انجام شد. این مطالعه از نوع مطالعات مروری بوده و داده های آن از طریق بررسی متون و استناد به منابع علمی حاصل از جستجو در پایگاه های اطلاعاتی ScienceDirect، Magiran، Iran Medex، Google Scholar، SID، Irandoc، Medline فراهم شده است. نحوه واکنش و مواجهه کودک با بیماری مزمن بسته به ویژگی های شخصیتی، سن، نگرش های اجتماعی، رابطه کودک با والدین و سایر عوامل متفاوت است. پرستاران اطفال باید مداخلات خانواده محور و همچنین آموزش فرزندپروری را برای بهبود پیامدهای روانی- اجتماعی این کودکان ارائه دهند. کودکان بدون حمایت پرستار، خانواده و اعضای آن ممکن است روش های نامناسبی را برای مقابله امتحان کنند. پرستاران می توانند مستقیما با والدین همکاری کنند و با ایجاد ارتباطات ایده آل که با همدلی شروع می شوند و سپس با پیشنهادهایی برای راهبردهای مقابله ای صحیح و سازنده به کودکان و خانواده های آن ها، آن ها را برای تماس با خانواده های دیگری که مشکل مشابهی دارند ترغیب نمایند. نقش پرستار حمایت، اطلاع رسانی، آموزش در مورد مراقبت و درمان کودک و آماده سازی کودک و والدین و سایر اعضای خانواده برای سازگاری با شرایط جدید بیماری است. اطلاعات برای والدین باید پیوسته متناسب با مراحل پیشرفت بیماری و شامل شرایط جدید در صورت بروز و همچنین با در نظر گرفتن اضطراب والدین باشد. سه منبع اصلی حمایت که برای خانواده باید وجود داشته باشد عبارتند از حمایت حرفه ای، حمایت خویشاوندی و گروه های خودیاری. نقش تیم مراقبت های بهداشتی زمانی بیشترین فایده را دارد که بتواند عوامل استرس زا را به موقع شناسایی کند و به کودک و خانواده اش کمک کند تا رویکردهای سازنده ای را اتخاذ کنند. مناسب ترین مرحله برای این مداخله در مراحل اولیه و در اسرع وقت پس از تشخیص است. عامل بسیار مهم دیگر در مقابله با بیماری های مزمن حمایت اجتماعی در جهت سازگاری اجتماعی است که به این منظور باید به مواردی از جمله تشخیص زودهنگام به منظور کاهش پیامدهای منفی بیماری و مواجهه با مشکلات جسمی و روانی کودک توجه گردد. در بحث و نتیجه گیری، پرستاران باید نقش خود در مراقبت روانی- اجتماعی از کودک و خانواده های آن ها را به خوبی شناخته و در این راستا به کاهش این پیامدها کمک نموده و با شناخت بیشتر ارزش تیم های چندرشته ای در تقویت همکاری پایدار بین متخصصان مراقبت های بهداشتی با هدف بهبود استاندارد مراقبت خانواده محور و پرداختن اساسی به چالش های پیش روی کودک و خانواده اش در بهبود سازگاری روانی اجتماعی این کودکان و خانواده هایشان نقش بسزایی ایفا نمایند.

کلیدواژه ها:

پرستار ، حمایت روانی - اجتماعی ، کودک ، خانواده