The role of oxytocin in the treatment of autism spectrum disorder in children: A review study

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

PEDIATRICS37_195

تاریخ نمایه سازی: 14 شهریور 1405

چکیده مقاله:

سیستم های زمینه و اهداف اختلالات طیف اوتیسم (ASD) از جمله اختلالات رشدی عصبی هستند که با نارسایی در تعاملات اجتماعی، ارتباطات کلامی و غیرکلامی و الگوهای رفتاری تکراری مشخص می شوند. امروزه اختلال طیف اوتیسم در سراسر جهان و ایران از شیوع بالایی برخوردار است. با وجود پیشرفت های قابل توجه در زمینه شناخت علل و علائم اوتیسم، هنوز درمان قطعی جهت بهبود اکثر علائم آن وجود ندارد. اکسی توسین به عنوان یک نوروپپتید می تواند از طریق ارتباط با بسیاری از نوروترانسمیترها در مغز بر بهبود، توجه، حافظه و یادگیری ارتباطی اثر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی نقش داروی اکسی توسین در درمان اختلال طیف اوتیسم کودکان انجام شد. مواد و روش ها: در این مرور ساده، جستجو با استفاده از کلیدواژه های فارسی اوتیسم، کودک اوتیستیک، اکسی توسین و درمان و معادل انگلیسی آنها در عنوان و چکیده مطالعات و در پایگاه های بین المللی PubMed, ScienceDirect, SID, Magiran و موتور جستجوگر Google Scholar صورت گرفت. در جستجوی اولیه ۱۴۸ مقاله به دست آمد. در نهایت با توجه به معیارهای ورود (فول تکست مقالات ۵ سال اخیر و انتشار به فارسی و انگلیسی) و معیارهای خروج (کامنت نامه و مطالب خاکستری و حذف موارد تکراری) و انطباق با هدف، ۱۱ مطالعه وارد تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: کودکان مبتلا به اوتیسم با انجام گونه ای از رفتارهای تکراری، کلیشه ای، تعاملی و آسیب رسان، می کوشند تا از این راه سیستم عصبی خود را در جهت تحریک حسی برانگیخته کنند و یا برعکس، اکسی توسین از راه تنظیم هومئوستاتیک و تضعیف حسی، این ساختار را به ویژه از نظر خودتحریکی کنترل می کند. از سویی این رفتارها ممکن است به دلیل مشکلات اضطرابی و پاسخ به استرس باشد که سبب ایجاد یک پاسخ ستیز و گریز اشتباه می شود. به نظر می رسد با توجه به نقش اکسی توسین در کاهش مقدار استرس و اضطراب و نقش دیگر آن در تضعیف حسی، بتواند در فرآیند مهار و کاهش رفتارهای فرد مبتلا به اوتیسم کمک کننده باشد. نتیجه گیری: استفاده از داروی اکسی توسین به صورت اسپری درون بینی می تواند رفتارهای چالشی کودکان مبتلا به اوتیسم را بهبود بخشد، بنابراین با توجه به نقش حیاتی هورمون اکسی توسین در جهت تنظیم تعاملات اجتماعی، اجرای سازوکار مناسب جهت استفاده از این دارو و یا ترکیب آن با سایر روش های درمانی و رفتاری جهت بهبود رفتاری کودکان مبتلا به اوتیسم حائز اهمیت است.

نویسندگان

مطهره نقی زاده

عباس آباد دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری کودکان کمینه تحقیقات دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان رفسنجان، ایران