فرایند اعلام خبر ناگوار به والدین در بخش های کودکان و نوزادان

اعلام خبر ناگوار به خانواده ها در بخش های کودکان و نوزادان از دشوارترین وظایف کارکنان درمانی محسوب می شود. اخبار ناگوار شامل هر نوع اطلاعاتی است که باعث ایجاد نگرانی، خشم یا غم در شنونده نسبت به آینده می گردد. روند مراقبت و در پی آن، روند اطلاع رسانی اخبار ناخوشایند یک فرآیند خطی نیست. در هر وضعیتی ضروری است که تیم پزشکی با همکاری والدین و در نظرگیری شرایط بالینی کودک، تصمیمات مربوط به درمان و مراقبت را اتخاذ نمایند. روند اعلام اخبار ناگوار از زمان پذیرش بیمار آغاز می گردد و لازم است همیشه تعادلی مناسب بین امید واقع گرایانه درباره وضعیت بالینی کودک و پیش بینی آینده برای والدین ترسیم شود به نحوی که والدین ضمن حفظ سازگاری و امیدواری، به تدریج آمادگی لازم را در صورت از دست دادن فرزندشان به دست آورند. پیچیدگی این امر با جنبه های احساسی، اخلاقی و روان شناختی همراه با بحث پیرامون تشخیص های تهدیدآمیز برای حیات، پیش بینی های نامطلوب یا نیاز به مداخلات حیاتی افزایش می یابد. اعلام اخبار ناگوار در مواردی همچون نقایص مادرزادی، تشخیص بیماری های شدید عصبی یا متابولیک و تصمیم گیری برای انتقال به مراقبت های تسکینی کاربرد دارد. برقراری ارتباط موثر هنگام اعلام اخبار ناگوار برای تقویت اعتماد، پشتیبانی از تصمیم گیری آگاهانه و تسهیل مواجهه و انطباق والدین در این دوران دشوار بسیار حائز اهمیت است. برقراری ارتباط همدلانه به دو روش حضور و اقدام صورت می پذیرد که پیش شرط رفتار همدلانه کمک کننده محسوب می شود. اقدام مجموعه ای از تکنیک ها است اما حضور برآمده از فضای حاکم بر تعامل کارکنان درمانی با والدین، نوع نگاه به آنها و اعتبار دادن به احساساتشان است. ارتباط موثر میان درمانگران و بیمار به طور اتفاقی رخ نمی دهد و نیازمند رویکردی محاسبه شده است. اعلام اخبار ناگوار باید در یک جلسه برنامه ریزی شده، با مشاوره با سایر درمانگران، در مکانی آرام و خصوصی و با زمان کافی انجام شود.