خودمراقبتی در پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه کودکان و استراتژی های ارتقای آن یک مرور سیستماتیک

مقدمه پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه کودکان به دلیل مواجهه مداوم با شرایط پر استرس مانند مشاهده بیماری و درد و رنج و مرگ کودکان بستری ارتباط نزدیک با کودک و والدین مضطرب و فشار سازمانی بیشتر در معرض فرسودگی عاطفی و خستگی شغلی قرار دارند و این موقعیت چالش زا تاثیر منفی بر جسم و روح و زندگی شخصی این پرستاران می گذارد. در این مواقع خودمراقبتی (Self-care) به عنوان یک مفهوم کلیدی مطرح می شود و شامل مجموعه ای از رفتارها و استراتژی هاست که پرستاران برای ارتقای سلامت روانی جسمی و عاطفی خود در این شرایط به کار می گیرند. روش کار کلید واژه های PICU, self-care nurses, pediatric hospital, coping strategies, burnout در پایگاه های Web of Science, Scopus, PubMed, CINAHL از سال ۲۰۱۵-۲۰۲۵ جستجو شد. معیار ورود مطالعات کمی و کیفی منتشر شده بودند که به خودمراقبتی و استراتژی های آن در پرستاران بیمارستان کودکان می پرداختند. در نهایت ۲۲ مطالعه بررسی شد. یافته ها با توجه به مطالعات، ابعاد خودمراقبتی در پرستاران کودکان و راه کارها به صورت زیر طبقه بندی گردید: سلامت جسمی: فعالیت بدنی، منظم، تغذیه سالم و خواب کافی؛ سلامت روان: استفاده از تکنیک های ذهن آگاهی، مراقبه، مدیریت استرس و مدیریت زمان کاری و استراحت؛ حمایت اجتماعی و سازمانی: حمایت همکاران و مدیران، برنامه های رفاهی، مشاوره روان و برگزاری کارگاه های آموزشی در این زمینه؛ سلامت معنوی: ایجاد معنا در کار پرستاری، تکنیک های مراقبه یا دعا، ارتباط با ارزش های شخصی و حرفه ای. نتیجه گیری خودمراقبتی در پرستاران شاغل در بیمارستان های کودکان به عنوان یک ضرورت حرفه ای و شخصی مطرح است. یافته ها نشان می دهند که استراتژی هایی همچون ذهن آگاهی، فعالیت بدنی و حمایت سازمانی می توانند نقش موثری در ارتقای آن ایفا کنند. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده بر طراحی کارآزمایی های بالینی تصادفی، مطالعات کیفی و اکشن تمرکز داشته باشند.

کلیدواژه ها:

PICU ، self-care nurses ، pediatric hospital ، coping strategies ، burnout