نگرانی های والدین کودکان بستری در بیمارستان

بستری شدن کودک در بیمارستان به ویژه در بخش های ویژه یا طولانی مدت تجربه ای پرتنش برای والدین است. این تجربه با اضطراب، نگرانی و آشفتگی روانی همراه است و می تواند تعادل روانی و عملکرد مراقبتی والدین را تحت تاثیر قرار دهد. والدین در مواجهه با بستری فرزند خود با احساساتی چون ترس از مرگ کودک، نگرانی از درد و رنج، بی اطلاعی از روند درمان و ناتوانی در کمک به فرزندشان روبه رو می شوند. نگرانی از عدم بهبودی، طول مدت بستری، پیچیدگی های بیماری، ارتباط ضعیف با تیم درمان و درک ناکافی از اصطلاحات پزشکی همگی بر شدت استرس والدین می افزایند. همچنین، حضور مستمر در بیمارستان اختلال در نقش های خانوادگی و شغلی، فشار مالی ناشی از هزینه های درمان و جابجایی، و نگرانی برای سایر فرزندان خانواده فشارهای مضاعفی را ایجاد می کند. نقش پرستاران و تیم درمان در کاهش این نگرانی ها حیاتی است. حمایت عاطفی، اطلاع رسانی شفاف، همدلی، مشارکت دادن والدین در تصمیم گیری های درمانی و مراقبتی، و ایجاد محیطی امن و پاسخگو می تواند سطح نگرانی والدین را به شکل معناداری کاهش دهد. درک دقیق از ماهیت نگرانی های والدین و واکنش های روانی آنان، شرط لازم برای ارائه مداخلات حمایتی موثر است. ایجاد برنامه های آموزشی برای والدین، تسهیل فرآیند ارتباط با کادر درمان و فراهم کردن خدمات مشاوره روان شناختی از جمله اقداماتی است که می تواند کیفیت تجربه بستری را برای والدین و در نتیجه برای کودک بهبود بخشد. در نتیجه پاسخگویی فعال و انسانی به نگرانی های والدین جزئی جدایی ناپذیر از مراقبت جامع کودک در بیمارستان است.