علل بستری مجدد کودکان دیابتی تا ۱ ماه پس از ترخیص در بیمارستان کودکان زهرا مردانی آذری، تبریز

مقدمه: بستری شدن بیماران مبتلا به DKA و هیپرگلیسمی بار قابل توجهی را بر سیستم درمانی و خانواده کودک مبتلا به دیابت تحمیل می کند. این مطالعه با هدف بررسی علل خطر بستری های بدون برنامه کودکان مبتلا به دیابت و برنامه ریزی برای رسیدگی به این مسئله چندعاملی و در نهایت کاهش بار در سطوح فردی و سازمانی انجام شده است. روش کار: نمونه مطالعه شامل یک گروه گذشته نگر از کودکان سنین ۲ تا ۱۷ ساله با تشخیص دیابت نوع ۱ بستری در بیمارستان کودکان تبریز بین سال های ۱۴۰۲ تا تیرماه ۱۴۰۴ بودند. نتایج: فراوانی های بستری مجدد و علل آن ها بررسی شد. از ۶۱۰ کودک مورد بررسی، ۲۰ نفر بستری مجدد در عرض ۱ ماه بعد از ترخیص داشتند که مدت اقامت آن ها در بیمارستان ۲ تا ۱۰ روز بود. کودکان در سنین ۲-۱۷ سال بودند، ۶۵٪ در سنین ۶-۱۲ سال، یک شیرخوار دوساله و ۳۰ کودکان در سنین ۱۴-۱۷ سال بودند. پنجاه و پنج درصد کودکان دختر بودند. پنجاه درصد به دلیل هیپرگلیسمی و ۵۰ به دلیل DKA بستری شده بودند. از کودکان بستری مجدد ۵۵٪ مورد جدید شناخته شده دیابت و بستری اول بودند و ۴۵٪ سابقه بستری قبلی با تشخیص دیابت داشتند. از عوامل بستری مجدد ۲۰٪ به دلیل ابتلا به عفونت و سرماخوردگی، ۲۵٪ قطع تزریق انسولین، ۲۰٪ عدم رعایت رژیم غذایی و استرس کودک، ۲۰٪ عدم کنترل مرتب قند خون به دلیل مشکلات اقتصادی و عدم تهیه نوار گلوکومتر و ۱۵٪ آگاهی ناکافی مراقب اصلی کودک در مورد نحوه کنترل دیابت بود. این بررسی تاثیر دو عامل اصلی مشکلات اقتصادی و آگاهی ناکافی کودک و مراقب اصلی کودک را در پیش بینی خطر بستری مجدد در جمعیت کودکان بیان می کند. بحث: این مطالعه می تواند به جهت گیری های آینده در شناسایی زودهنگام عوامل خطر و کاهش میزان بستری مجدد با توصیه هایی از جمله آموزش بیمار و خانواده با اخذ بازخورد اطلاعات دریافت شده به صورت شفاهی و کتبی، دریافت کمک از مددکاران اجتماعی، متخصصان تغذیه و روانشناسان در طول مدت بستری کودک مبتلا به دیابت کمک کند.

کلیدواژه ها:

بستری مجدد ، دیابت نوع ۱ ، دیابت کودکان