گزارش یک مورد درمان موفق به دنبال حساسیت دارویی و بروز سندرم استیون جانسون

پیش زمینه و هدف: استیون جانسون (Stevens - Johnson Syndrome, SJS) یک اختلال سیستمیک جدی و خطرناک است که تشخیص به موقع و شروع اقدامات درمانی در حفظ جان بیمار بسیار مهم است. این عارضه نخستین بار در اوایل قرن بیستم شناخته شد. اگرچه وقوع آن بسیار نادر است اما به دلیل درگیری های گسترده در بخش های مختلف بدن مانند دهان، بینی، چشم، واژن، مجاری ادراری، گوارشی، تنفسی و پوست می تواند تهدیدکننده حیات باشد. هدف از ارائه این گزارش، افزایش آگاهی و دانش بالینی درباره سندرم استیون جانسون از طریق بررسی یک مورد واقعی است. این گزارش با تمرکز بر روند تشخیص عوامل مستعد کننده، سیر بالینی، اقدامات درمانی و پیامدهای بیمار تلاش می کند تا نکات کلیدی و چالش های مدیریت این بیماری را برای پزشکان و کادر درمانی برجسته کند. همچنین هدف دیگر این گزارش یادآوری اهمیت شناسایی زودهنگام علائم و قطع سریع داروی مشکوک یا درمان عفونت زمینه ای به منظور پیشگیری از عوارض جبران ناپذیر و مرگ و میر ناشی از SJS است. گزارش: مورد این گزارش موردی در بیمارستان شهید مطهری ارومیه انجام شد. ما در این مطالعه به شرح حال دختر ۹ ساله با سابقه تشنج و ابتلای اخیر به بروسلوزیس که از شش روز قبل تحت درمان با ریفامپین و تتراسایکلین قرار گرفته و بدنبال آن دچار SJS، آنژیوادم، اینتوباسیون و ضایعات پوستی ماکولوپاپولر ژنرالیزه شدید ناشی از آن شده بود پرداختیم. نتایج این مطالعه نشان داد که تشخیص زودهنگام و مداخلات درمانی سریع در مواجهه با عوارض شدید دارویی مانند SJS و آنژیوادم نقش حیاتی در موفقیت درمان و بهبود وضعیت بیمار دارد. نتیجه گیری: این یافته ها اهمیت آموزش کادر درمان و خانواده ها در شناسایی سریع علائم هشداردهنده و اقدام به موقع را برجسته می سازد. قطع سریع داروی محرک و درمان حمایتی مناسب می تواند از پیشرفت بیماری و مرگ و میر جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

سندرم استیون جانسون ، حساسیت دارویی ، قطع سریع داروی محرک ، درمان حمایتی