مقدمه: محیط پیچیده و اغلب طاقت فرسای بخش مراقبت ویژه نوزادان (NICU) اغلب برای
مادران نوزادان نارس با احساس ترس، اضطراب و عدم اطمینان همراه است. این احساسات می تواند به طور قابل توجهی بر توانایی آنها در پیوند با نوزادان تاثیر بگذارد و به سطوح پایین تر
خودکارآمدی مادر منجر شود.
خودکارآمدی عاملی حیاتی است که بر اعتماد مادر به خود در مراقبت از نوزاد نارس خود تاثیرگذار است. لذا شناسایی روش های موثرتر تقویت
خودکارآمدی آنها اهمیت زیادی دارد. هدف این مطالعه تعیین تاثیر
آموزش بازخورد محور بر
خودکارآمدی مادران نوزادان نارس بستری در NICU بود. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی با شرکت ۶۶ مادر دارای نوزاد نارس بستری در NICU بیمارستان شهید رحیمی شهر خرم آباد در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ انجام شد. گروه کنترل آموزش به روش روتین بخش را دریافت کردند. در گروه مداخله پرستاران پس از شرکت در کارگاه آموزش بازخورد محور، از این روش در آموزش به
مادران استفاده کردند. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم ویژگی های جمعیت شناختی و پرسشنامه
خودکارآمدی والدینی بارنس بود. یافته ها با آزمون های آماری تی، زوجی تی، مستقل، اندازه اثر دی کوهن، کای اسکوئر، و تست دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شد. یافته ها در شروع مطالعه بین دو گروه اختلاف معناداری از نظر ویژگی های دموگرافیک و میانگین نمرات
خودکارآمدی مشاهده نشد (۰۵/۰P). در هر دو گروه مداخله (۰۰۱/۰P) و کنترل (۰۰۱/۰P) بعد از مطالعه افزایش معناداری در میانگین
خودکارآمدی مادران مشاهده شد (d=۱/۶۲۴ و ۰/۶۷۵). پس از مداخله اختلاف بین دو گروه از نظر میانگین نمرات
خودکارآمدی معنادار بود (۰۰۱/۰P) و (۰/۸۵). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد
آموزش بازخورد محور باعث بهبود
خودکارآمدی مادران نوزادان نارس بستری در NICU شد. لذا آموزش برگشتی می تواند با افزایش اعتماد به نفس و احساس شایستگی در مادر تداوم مراقبت نوزاد نارس توسط مادر و سلامت آنها را افزایش دهد. بنابراین توصیه می شود پرستاران
آموزش بازخورد محور را به عنوان مداخله ای موثر و ارزشمند در محیط بخش مراقبت های ویژه نوزادان به کار گیرند و مدیران پرستاری زمینه ها و مقدمات مورد نیاز برای اجرای
آموزش بازخورد محور را در این بخش ها فراهم نمایند.
