بررسی نقش بسته بندی هوشمند در حفظ تازگی و طعم توت فرنگی

توت فرنگی یکی از انواع میوه هایی است که استفاده آن به صورت تازه خوری بیشتر رواج دارد و مصرف کننده راغب است میوه را زمانی که به دستش می رسد با همان کیفیت زمان چینش محصول میل کند. همچنین از میوه های فسادپذیر است که به پوسیدگی های قارچی حساس بوده و دارای عمر کوتاهی است، اکسید روی می تواند به عنوان ترکیبی ایمن با خاصیت ضد میکروبی در افزایش زمان ماندگاری توت فرنگی موثر باشد. از این رو اعمال فرآیندی مثل سرد کردن و در نهایت فریز شدن برای این میوه چندان معنایی ندارد و محققین در صدد هستند که راه هایی برای حفظ کیفیت و افزایش عمر مفید آن بیابند که بدون فریز کردن بتوانند کیفیت محصول را هرچه بیشتر حفظ کنند. مقالات متعددی در مورد حفظ کیفیت و گسترش ماندگاری توت فرنگی موجود می باشد که مقاله پیش رو به بررسی بخشی از بسته بندی های موجود در این راستا پرداخته است و بعد از معرفی موادهای مورد استفاده برای بسته بندی این میوه به چهار نوع بسته بندی به ترتیب شامل نانوکامپوزیت، پوشش خوراکی، اتمسفر اصلاح شده و بسته بندی فعال اشاره کرده است و در هر کدام علاوه بر مختصر توضیحی درمورد شرح حال چگونگی پایه بسته بندی، چند مقاله از کارهای انجام شده بر روی این میوه و نتایج آن آورده شده است. بررسی مطالعات انجام شده نشان می دهد که استفاده از فناوری های نوین بسته بندی می تواند نقش موثری در حفظ تازگی و کیفیت این میوه ایفا کند. در نهایت، این پژوهش می تواند دیدگاهی کلی درباره روش های نوین بسته بندی برای افزایش عمر نگهداری توت فرنگی در اختیار پژوهشگران و فعالان صنایع غذایی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

نانوکامپوزیت ، اتمسفر اصلاح شده ، پلیمریزاسیون مونومرها توت فر ، بسته بندی فعال ، اسید پالمتیک