اثربخشی درمان شناختی رفتاری (CBT) مبتنی بر بازسازی شناختی بر کاهش اجتناب تجربه ای و نشخوار فکری در افراد مبتلا به اضطراب تعمیم یافته

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختیرفتاری (CBT) مبتنی بر بازسازی شناختی بر کاهش اجتناب تجربهای و نشخوار فکری در افراد مبتلا به اضطراب تعمیمیافته انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال اضطراب تعمیمیافته مراجعهکننده به یکی از کلینیکهای تخصصی روانشناسی شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰ نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اجتناب تجربهای-نسخه دوم (AAQ-II) بوند و همکاران (۲۰۱۱) و مقیاس نشخوار فکری قربانی و همکاران (۲۰۰۸) بود. گروه آزمایش طی ۱۴ جلسه هفتگی تحت درمان شناختیرفتاری مبتنی بر پروتکل نیومن قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیری (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شد. یافتهها نشان داد که درمان شناختیرفتاری بهطور معناداری موجب کاهش اجتناب تجربهای (F=۴۲.۳۸، p<۰.۰۰۱، η²=۰.۶۲) و نشخوار فکری (F=۹۳.۵۸، p<۰.۰۰۱، η²=۰.۷۸) در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. این یافتهها بر اثربخشی CBT مبتنی بر بازسازی شناختی در بهبود انعطافپذیری روانشناختی و کاهش فرآیندهای شناختی ناکارآمد در افراد مبتلا به اضطراب تعمیمیافته تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختیرفتاری ، بازسازی شناختی ، اجتناب تجربهای ، نشخوار فکری ، اضطراب تعمیم یافته