مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و زوج درمانی هیجان مدار (EFT) بر عملکرد جنسی و انعطاف پذیری روان شناختی در زنان مبتلا به ناباروری

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و زوج درمانی هیجان مدار (EFT) بر عملکرد جنسی و انعطاف پذیری روان شناختی در زنان مبتلا به ناباروری بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مبتلا به ناباروری مراجعه کننده به مراکز ناباروری شهر تربت جام در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه ای متشکل از ۴۵ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۱۵ نفره (گروه آزمایش ACT، گروه آزمایش EFT و گروه کنترل) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه وضعیت جنسی گلومبوک-راست (GRISS) و پرسشنامه پذیرش و عمل نسخه دوم (AAQ-II) بود. گروه های آزمایش به ترتیب در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای (ACT) و ۸ جلسه ۶۰ تا ۸۰ دقیقه ای (EFT)، هفته ای یک جلسه شرکت کردند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که هر دو مداخله ACT و EFT در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری عملکرد جنسی (p<۰/۰۰۱) و انعطاف پذیری روان شناختی (p<۰/۰۰۱) را بهبود بخشیدند. همچنین ACT در بهبود انعطاف پذیری روان شناختی اثربخشی بیشتری نسبت به EFT داشت (p<۰/۰۰۱)، در حالی که تفاوت دو روش در عملکرد جنسی معنادار بود (p=۰/۰۰۶) و ACT کارآمدی بیشتری نشان داد. نتیجه گیری می شود هر دو رویکرد درمانی می توانند مداخلات موثری برای بهبود مشکلات روان شناختی و جنسی زنان نابارور باشند، با این تفاوت که ACT به دلیل تمرکز بر انعطاف پذیری روان شناختی، اثر قوی تری در این متغیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، زوج درمانی هیجان مدار ، عملکرد جنسی ، انعطاف پذیری روان شناختی ، ناباروری