اثربخشی واقعیت درمانی بر احساس انسجام و خودمهارگری در مبتلایان به اختلال مصرف مواد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر احساس انسجام و خودمهارگری در مبتلایان به اختلال مصرف مواد انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد دارای اختلال مصرف مواد در شهر مشهد طی بازه زمانی اسفند ۱۴۰۳ تا مرداد ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش واقعیت درمانی مبتنی بر نظریه انتخاب گلاسر و پروتکل وابولدینگ (۲۰۱۳) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه احساس انسجام فلنسبرگ و همکاران (۲۰۰۶) و پرسشنامه خودمهارگری تانجنی و همکاران (۲۰۰۴) گردآوری و با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که واقعیت درمانی موجب افزایش معنادار احساس انسجام و خودمهارگری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (۰۵/۰>p). این یافته ها نشان می دهد که واقعیت درمانی با تاکید بر مسئولیت پذیری فردی و خودارزیابی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود شاخص های روان شناختی افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، احساس انسجام ، خودمهارگری ، اختلال مصرف مواد ، نظریه انتخاب ، درمان مبتنی بر مسئولیت پذیری