بررسی منشا علم غیب در امام علیه السلام

یکی از مسائل مهم در علم کلام علم به غیب است. مساله علم به غیب امام (ع) از مسایلی است که همواره اذهان پیروان ائمه (ع) را به خود مشغول ساخته و از طرف غیر شیعیان هم بعضی وقت ها مورد انکار قرار گرفته است. اقوال مختلفی از طرف علمای امامیه نه در اصل داشتن چنین صفتی بلکه در کم و کیف آن نقل شده است. علم غیب امام (ع) موهبتی الهی است که خداوند به ایشان عطا کرده تا بتوانند مسئولیت هدایت و رهبری امت را پس از پیامبر (ص) به درستی انجام دهند. بعد از اثبات علم غیب برای امام (ع) در مقاله های پیشین، خاستگاه و سرمنشا علم غیب امام را در این تحقیق بررسی می کنیم. نویسندگان به روش کتابخانه به صورت توصیفی تحلیلی به این نتیجه دست یافته اند که این علم غیب در غیر خداوند ذاتی و نامحدود نیست، بلکه محدود و به اذن خداوند است. گستره آن شامل اموری می شود که برای انجام وظایف امامت ضروری است، مانند تفسیر عمیق قرآن، آگاهی از وقایع لازم برای هدایت جامعه، و شناخت باطن افراد در موارد حیاتی. برای منشا این علم منابعی به عنوان خاستگاه علم غیب امام (ع) وجود دارد، این منابع پشتوانه قوی هستند برای انسان معصوم تا از عالم مغیبات در حد وسیعی بهره مند گردد. از جمله منابع، قرآن کریم، وراثت از پیامبر اکرم (ص)، اسم اعظم، جفر و جامعه، کتب و آثار انبیاء سلف و روح القدس و. . . است.

کلیدواژه ها:

امام ، علم غیب ، قرآن ، وحی ، شیعه ، هدایت ، رهبری.