آزادسازی ارزش دارایی ها: چارچوبی راهبردی برای مدیریت دیجیتال دارایی های فیزیکی در صنعت پتروشیمی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 26

فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_TAISET-10-2_006

تاریخ نمایه سازی: 12 شهریور 1405

چکیده مقاله:

مدیریت دارایی فیزیکی در صنایع دارایی محور، به ویژه صنعت پتروشیمی، به یکی از الزامات راهبردی برای حفظ تداوم تولید، کنترل ریسک، افزایش قابلیت اطمینان، بهینه سازی هزینه های چرخه عمر و پشتیبانی از تصمیم گیری ارزش محور تبدیل شده است. پیچیدگی فرایندهای تولید، سرمایه بری بالای تجهیزات، پیامدهای گسترده خرابی ها، الزامات ایمنی و زیست محیطی و ضرورت رقابت پذیری پایدار، موجب شده است که رویکردهای سنتی و واکنشی در نگهداری تجهیزات دیگر پاسخ گوی نیازهای سازمان های پتروشیمی نباشند. هدف این مقاله، تبیین مفهومی و کاربردی مدیریت دارایی فیزیکی و بررسی نقش آن در ارتقای عملکرد، کاهش ریسک و پشتیبانی از تحول دیجیتال در صنعت پتروشیمی است.این مقاله از نوع مروری تحلیلی است و با استفاده از روش مطالعه کتابخانه ای و تحلیل اسنادی تدوین شده است. در این راستا، منابع معتبر بین المللی شامل استانداردهای خانواده ISO ۵۵۰۰۰، راهنماهای تخصصی مدیریت دارایی، منابع مرتبط با قابلیت اطمینان، مدیریت ریسک، نگهداری و تعمیرات، فناوری های دیجیتال و نیز متون تخصصی مرتبط با صنعت نفت و پتروشیمی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. مقاله ابتدا تفاوت مدیریت دارایی فیزیکی با نگهداری و تعمیرات را تبیین می کند، سپس جایگاه آن را در صنعت پتروشیمی، مدیریت ریسک، تکنیک های قابلیت اطمینان، یکپارچگی فرایندها، مدیریت داده، تحول دیجیتال و استاندارد ISO ۵۵۰۰۱ بررسی می نماید.یافته های تحلیلی مقاله نشان می دهد که مدیریت دارایی فیزیکی زمانی اثربخش خواهد بود که به عنوان یک نظام مدیریتی یکپارچه، ریسک محور، داده محور و ارزش محور در سازمان استقرار یابد. همچنین مشخص شد که فناوری های دیجیتال، از جمله سامانه های مدیریت دارایی، پایش وضعیت، تحلیل داده، هوش مصنوعی و دوقلوی دیجیتال، تنها در صورتی ارزش آفرین خواهند بود که بر بستر فرایندهای استاندارد، داده های قابل اعتماد، حاکمیت سازمانی روشن و سیستم مدیریت دارایی منسجم به کار گرفته شوند. نتیجه مقاله بر این نکته تاکید دارد که سازمان های پتروشیمی برای عبور از مدیریت سنتی تجهیزات و دستیابی به عملکرد پایدار، باید مدیریت دارایی فیزیکی را به عنوان بخشی از راهبرد کلان سازمان و نه صرفا وظیفه ای فنی در واحد نگهداری و تعمیرات تلقی کنند.