از مداد تا پرامپت: مروری بر دگردیسی آموزش معماری در عصر هوش مصنوعی مولد

ظهور هوش مصنوعی مولد فراتر از معرفی ابزارهای دیجیتال جدید، مولد یک تغییر پارادایم بنیادی در زنجیره شناختی طراحی و آموزش استودیویی معماری است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع تحول نقش هوش مصنوعی در مراحل چهارگانه طراحی (پیش طراحی، ایده پردازی، توسعه و بازنمایی) و ارزیابی پیامدهای پداگوژیک آن بر تفکر طراحانه انجام شده است. با تحلیل کیفی و انطباق چارچوب های شناختی نظیر تاکسونومی بلوم بر فرایند طراحی، یافته ها نشان می دهند کارکرد هوش مصنوعی مولد یکنواخت نبوده و در پیوستاری سه سطحی شامل «ابزار تسریع گر»، «هم آفرین خلاق» و «چالش گر شناختی» ظهور می یابد. پژوهش حاضر نمایانگر یک «پارادوکس خلاقیت» است؛ به طوری که اتکای غیرانتقادی به تولید شتاب زده خروجی های بصری به پدیده هایی نظیر تخلیه شناختی، زوال ادراک کالبدی و کاهش احساس مالکیت ذهنی می انجامد. در مقابل، بازطراحی پداگوژیک استودیو و ارتقای هوش مصنوعی به یک چالش گر فکری، امکان آزادسازی ظرفیت های شناختی برای تمرکز بر سطوح عالی تحلیل و ارزیابی را فراهم می سازد. دستاورد محوری مقاله ارائه چارچوبی مفهومی برای گذار از «آموزش استفاده از هوش مصنوعی» به «آموزش اندیشیدن با هوش مصنوعی» و ادغام مسئولانه این فناوری در آموزش معماری است.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، بار شناختی ، تاکسونومی بلوم ، هم آفرینی ، هوش مصنوعی مولد