بررسی معیارهای طراحی پیاده مدار و اثر آن بر ارتقای کیفیت زندگی شهری: رویکردی در طراحی شهری شهرداری ها

گسترش شهرنشینی و افزایش وابستگی به خودروها، منجر به کاهش تعاملات اجتماعی و افت کیفیت زندگی در محیط های شهری شده است و در این میان، بازگشت به فرهنگ پیاده مداری به عنوان راهکاری برای احیای پویایی شهرها مطرح شده است. هدف از پژوهش حاضر، شناسایی و بررسی معیارهای طراحی شهری که منجر به افزایش قابلیت پیاده پذیری می شوند و تحلیل اثر این معیارها بر ارتقای کیفیت زندگی شهروندان از دیدگاه مدیریتی و اجرایی شهرداری است. این مطالعه با روش مرور سیستماتیک متون و تحلیل مقالات کلیدی در حوزه طراحی شهری انجام شده و در آن معیارهای محیطی، کالبدی و اجتماعی اثرگذار بر تشویق پیاده روی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که پیاده مداری تنها با ساخت پیاده روهای عریض محقق نمی شود، بلکه ایجاد مسیرهای متصل، ایمنی محیطی، دسترسی آسان به خدمات شهری و جذابیت بصری محیط، نقش کلیدی در ترغیب شهروندان به پیاده روی دارند. نتایج حاکی از آن است که ارتقای پیاده مداری منجر به کاهش ترافیک شهری، بهبود سلامت جسمی و روانی ساکنان و تقویت پیوندهای اجتماعی می گردد و در نهایت، اتخاذ رویکردی جامع در طراحی شهری توسط شهرداری ها می تواند کیفیت زندگی شهری را به طور چشم گیری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

پیاده مداری ، طراحی شهری ، کیفیت زندگی ، شهرداری.