تاثیر مدیریت منابع انسانی راهبردی بر ارتقای ظرفیت نوآوری در شهرداری رشت (با رویکرد تطبیقی به الگوی شهرداری تهران)

در عصر کنونی، نیروی انسانی خلاق و نوآور به عنوان یکی از مهم ترین سرمایه های سازمان ها محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تاثیر زیرسیستم های مدیریت منابع انسانی راهبردی بر ارتقای ظرفیت نوآوری در سازمان های شهرداری انجام شده است. با توجه به تشابه ساختاری شهرداری های کلان شهرهای ایران، این پژوهش با رویکردی تطبیقی به الگوی شهرداری تهران پرداخته و قابلیت تعمیم آن به شهرداری رشت را بررسی می کند. روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی-کمی) بوده و در مرحله کیفی با مشارکت ۱۳ نفر از اساتید دانشگاه و ۱۹ نفر از مدیران ارشد شهرداری تهران، ابعاد و مولفه های مدل شناسایی شده است. در مرحله کمی، با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار smartPLS، اعتبار مدل با مشارکت ۱۶۹ نفر از مدیران و کارشناسان شهرداری تهران مورد تایید قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که رابطه بین زیرسیستم های مدیریت منابع انسانی راهبردی و ظرفیت نوآوری مثبت و معنادار است و ۶۱.۱ درصد از تغییرات متغیر ظرفیت نوآوری با راهبردهای مدیریت منابع انسانی قابل پیش بینی است. از میان زیرسیستم های منابع انسانی، "سیستم مدیریت استعداد و جانشین پروری" و "سیستم جبران خدمات و پاداش" بیشترین تاثیر را بر ظرفیت نوآوری دارند. بر اساس یافته ها، الگویی مفهومی برای استقرار مدیریت منابع انسانی راهبردی در شهرداری رشت ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

زیرسیستم های منابع انسانی ، ظرفیت نوآوری ، مدیریت منابع انسانی راهبردی ، شهرداری رشت ، شهرداری تهران