بررسی نقش شهرداری در کاهش طرد اجتماعی معلولان و سالمندان از طریق طراحی شهری انسان محور

طرد اجتماعی معلولان و سالمندان در شهرهای امروزی اغلب ریشه در نادیده گرفتن نیازهای جسمی، حسی و شناختی آنان در طراحی فضاهای عمومی دارد. شهرداری ها به عنوان متولیان اصلی اداره شهر، با به کارگیری رویکرد طراحی شهری انسان محور می توانند موانع کالبدی، ارتباطی و رفتاری را کاهش دهند. این مقاله بر آن است تا نقش راهبردی شهرداری را در شناسایی نقاط طردزا و تبدیل آن ها به فضاهای فراگیر و قابل استفاده برای همه شهروندان بررسی کند. تحقق چنین هدفی مستلزم بازنگری در استانداردهای طراحی، مشارکت فعال گروه های هدف و نهادینه کردن عدالت فضایی در پروژه های شهری است. همچنین ظرفیت سازی نیروی انسانی و تدوین دستورالعمل های الزام آور از ابزارهای کلیدی در این مسیر به شمار می روند. تجارب جهانی نشان می دهد که موفق ترین مداخلات شهری، آن هایی هستند که با همکاری بین بخشی و نظارت مستمر همراه شده اند. در نهایت، مقاله بر ضرورت عبور از رویکردهای صرفا عمرانی به سوی مدیریت اجتماعی شهر تاکید دارد.کلمات کلیدی: طرد اجتماعی، طراحی شهری انسان محور، معلولان، سالمندان، شهرداری، دسترس پذیری، عدالت فضایی، مشارکت شهروندی، فضاهای فراگیر