نقش مهندسی فضای سبز شهری بر کیفیت منظر شهر با رویکرد مهندسی زیرساخت های سبز و توسعه پایداری

در مواجهه با چالش های نوین شهری نظیر تغییر اقلیم، مدیریت بحران های آب و گسترش سطح نفوذناپذیری خاک، رویکردهای سنتی به مدیریت فضاهای سبز شهری دیگر پاسخگوی نیازهای کالبدی و زیست محیطی شهرها نیستند. در این میان، گذار از مفهوم سنتی «فضای سبز» به مفهوم مهندسی شده ی «زیرساخت سبز» ، تحولی بنیادین در مدیریت شهری و مهندسی عمران محسوب می شود. این پژوهش با هدف تحلیل نقش مهندسی منظر در ارتقای کیفیت فضاهای سبز شهری با تمرکز بر اصول زیرساخت های سبز و توسعه پایدار انجام شده است. برخلاف رویکردهای صرفا زیبایی شناسانه، مهندسی منظر در این پژوهش به عنوان فرآیند تحلیل، طراحی فنی، انتخاب مصالح، مدیریت سیستم های زهکشی، و پیاده سازی سازه های مهندسی در فضای باز تعریف می شود. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی مبانی نظری مهندسی عمران در حوزه مدیریت آب های سطحی و زیرساخت های طبیعی، به واکاوی این موضوع می پردازد که چگونه مداخلات مهندسی در منظر (مانند استفاده از سطوح نفوذپذیر، باغچه های باران، و سیستم های آبیاری هوشمند) می تواند کیفیت عملکردی فضاهای سبز را بهبود بخشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ادغام مهندسی منظر در برنامه ریزی های شهری، نه تنها کیفیت زیست محیطی و خدمات اکوسیستمی را ارتقا می دهد، بلکه با مدیریت بهینه روان آب ها و کاهش اثر جزیره ای گرما، پایداری زیرساخت های شهری را تضمین می کند. نتایج نهایی تاکید دارد که ارتقای کیفیت فضاهای سبز مستلزم حرکت از «فضاهای تزئینی» به سمت «زیرساخت های عملکردی» است که در آن، مهندسی منظر به عنوان ستون اصلی پیوند میان کالبد شهری و چرخه طبیعی آب و خاک عمل می کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی منظر ، زیرساخت های سبز ، توسعه پایدار ، کیفیت فضاهای سبز ، مهندسی عمران شهری ، مدیریت روان آب ها.