ساماندهی سکونتگاه های غیررسمی و نقش آن در ارتقاء امنیت اجتماعی و کاهش آسیب پذیری شهری

سکونتگاه های غیررسمی به عنوان یکی از پیچیده ترین چالش های مدیریت شهری معاصر، همواره با مخاطرات جدی در حوزه امنیت اجتماعی و افزایش آسیب پذیری شهروندان همراه بوده اند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-توصیفی به بررسی نقش ساماندهی این گونه سکونتگاه ها در ارتقاء احساس امنیت و کاهش خطرپذیری کالبدی و اجتماعی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ساماندهی صرفا کالبدی بدون توجه به توانمندسازی ساکنین، نمی تواند به نتایج پایدار دست یابد و نیازمند رویکردی جامع و مشارکتی است. بهبود زیرساخت های فیزیکی، دسترسی به خدمات شهری، و افزایش نظارت پذیری فضاها از مهمترین راهکارهای کاهش جرم و خشونت در این محلات به شمار می روند. همچنین تقویت سرمایه اجتماعی و ایجاد شبکه های همبستگی محلی، نقش کلیدی در ارتقاء تاب آوری ساکنین در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی ایفا می کند. در نهایت، ساماندهی موفق سکونتگاه های غیررسمی می تواند به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه، زمینه ساز تحقق امنیت پایدار شهری و کاهش نابرابری های فضایی گردد.

کلیدواژه ها:

ساماندهی سکونتگاه های غیررسمی ، امنیت اجتماعی ، آسیب پذیری شهری ، توانمندسازی اجتماعی ، تاب آوری کالبدی ، حکمروایی شهری ، کاهش جرم