بررسی اثرات زیرساخت های سبز در طراحی شهری بر ارتقای کیفیت هوای شهرها(با تمرکز بر ارتباط بین طراحی فضای سبز و کاهش آلودگی)

مقدمه: با افزایش بی سابقه شهرنشینی و گسترش آلاینده های جوی، کلان شهرها با بحران های زیست محیطی جدی مواجه هستند. در این میان، استفاده از زیرساخت های سبز به عنوان راهکاری مبتنی بر طبیعت، به یکی از ارکان اصلی طراحی شهری پایدار تبدیل شده است تا بتواند تعادلی میان ساخت وسازهای خاکستری و محیط زیست برقرار کند.هدف: این مطالعه با هدف بررسی نقش و سازوکارهای تاثیرگذاری زیرساخت های سبز شهری (شامل پارک ها، بام ها و دیوارهای سبز، درخت کاری های حاشیه ای و کریدورهای اکولوژیک) در تعدیل غلظت آلاینده های جوی و ارتقای کیفیت هوای شهری انجام شده است.روش تحقیق: این پژوهش به صورت مروری انجام شده است. با بررسی و تحلیل داده های حاصل از مقالات علمی معتبر، گزارش های فنی و مطالعات موردی منتشر شده در دهه اخیر، نقش زیرساخت های سبز در طراحی شهری بر ارتقای کیفیت هوای شهرها مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج: یافته های این مطالعه مروری نشان می دهد که توزیع هوشمندانه و متراکم زیرساخت های سبز نه تنها منجر به کاهش دمای شهری (کاهش اثر جزیره حرارتی) می شود، بلکه از طریق جذب فیزیکی و شیمیایی ذرات معلق و جذب دی اکسید کربن، نقش بسزایی در کاهش غلظت آلاینده ها دارد. نتایج حاکی از آن است که نوع گونه های گیاهی، تراکم کاشت و الگوی توزیع فضای سبز در بافت شهری (به جای تمرکز در یک نقطه)، بیشترین اثرگذاری را بر ارتقای کیفیت هوا دارند.این مطالعه در نهایت توصیه می کند که در طراحی شهری، ترکیب گونه های بومی با ساختار باز تاج وپوشش و استقرار استراتژیک آن ها در نقاط داغ آلودگی، اولویت اصلی در دستیابی به هوای پاک تر باشد.

کلیدواژه ها:

زیرساخت سبز ، طراحی شهری پایدار ، کیفیت هوا ، آلودگی هوا ، محیط زیست شهری.