نقش فناوری های هوشمند و مهندسی عمران در توسعه حمل ونقل پایدار شهری: رویکردی برای کاهش ترافیک، آلایندگی و هزینه های زیرساختی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 49

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CELCONF07_055

تاریخ نمایه سازی: 11 شهریور 1405

چکیده مقاله:

حمل ونقل شهری در دهه های اخیر با چالش های متعددی همچون افزایش تقاضای سفر، تراکم ترافیکی، آلودگی هوا، اتلاف زمان، مصرف بالای انرژی و فرسودگی زیرساخت ها مواجه شده است. در این میان، هم گرایی فناوری های نوین با دانش مهندسی عمران، افق تازه ای برای بازآفرینی نظام حمل ونقل شهری فراهم کرده است. مهندسی عمران به عنوان دانش طراحی، ساخت، بهره برداری و نگهداری زیرساخت های شهری، بستر فیزیکی لازم برای حرکت ایمن و منظم را تامین می کند و فناوری های هوشمند با تکیه بر داده، ارتباطات، حسگرها، سامانه های کنترل و تحلیل پیش بینانه، امکان مدیریت دقیق تر و کارآمدتر این بستر را مهیا می سازند. هدف این مقاله، تبیین نقش توامان فناوری و مهندسی عمران در ارتقای عملکرد حمل ونقل شهری و بررسی آثار آن بر شاخص های پایداری، ایمنی، بهره وری و کیفیت زندگی شهروندان است. در این پژوهش، با رویکردی توصیفی تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای و مطالعات داخلی و خارجی، ابعاد مختلف کاربرد فناوری های هوشمند در حمل ونقل شهری شامل سامانه های حمل ونقل هوشمند، چراغ های راهنمایی تطبیقی، سامانه های پایش و کنترل ترافیک، مدیریت هوشمند ناوگان، اینترنت اشیا، کلان داده، هوش مصنوعی و سامانه های اطلاع رسانی برخط بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که پیوند میان زیرساخت های مهندسی عمران و فناوری های هوشمند می تواند به کاهش زمان سفر، افزایش ایمنی معابر، بهبود مدیریت تقاطع ها، کاهش مصرف سوخت، کاهش آلاینده های زیست محیطی و ارتقای تاب آوری شبکه حمل ونقل شهری بینجامد. همچنین نتایج حاکی از آن است که موفقیت این فرایند صرفا وابسته به خرید تجهیزات فناورانه نیست، بلکه مستلزم طراحی اصولی شبکه معابر، انطباق هندسی زیرساخت ها، بهسازی روسازی ها، جانمایی صحیح تجهیزات، یکپارچگی نهادی، آموزش نیروی انسانی و تدوین چارچوب های مدیریتی و اجرایی مناسب است. از این رو، توسعه حمل ونقل شهری آینده نگر باید بر پایه نگاه تلفیقی به زیرساخت سخت و هوشمندسازی نرم استوار باشد. نتیجه نهایی مقاله آن است که فناوری زمانی می تواند به بهبود واقعی حمل ونقل شهری منجر شود که در بستر اصول مهندسی عمران، برنامه ریزی شهری و مدیریت یکپارچه شهری به کار گرفته شود.

نویسندگان

غلامرضا پناهی نسب

رییس سازمان حمل ونقل شهرداری گناوه