مدل سازی تاثیر یادگیری تحلیلی بر خودتنظیمی و پیش بینی پیشرفت تحصیلی در مدارس هوشمند

هدف این مقاله تبیین نقش یادگیری تحلیلی در تقویت خودتنظیمی دانش آموزان و پیش بینی پیشرفت تحصیلی آنان در مدارس هوشمند است. در این رویکرد، مدرسه هوشمند تنها به معنای استفاده از ابزارهای فناورانه نیست، بلکه به عنوان محیطی داده محور شناخته می شود که در آن رفتارهای یادگیری، میزان مشارکت، کیفیت انجام تکالیف، نظم در پیگیری فعالیت ها، بازخوردهای آموزشی و الگوهای عملکرد تحصیلی قابل ثبت، تحلیل و تفسیر هستند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی- توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. بر این اساس، ابتدا مفاهیم یادگیری تحلیلی، خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی تبیین می شود و سپس ارتباط میان داده های آموزشی، بازخورد تحلیلی، آگاهی دانش آموز از وضعیت یادگیری و اصلاح راهبردهای مطالعه بررسی می گردد. نتایج مقاله نشان می دهد که یادگیری تحلیلی می تواند با آشکارسازی نقاط قوت و ضعف یادگیرنده، زمینه افزایش هدف گذاری، برنامه ریزی، خودارزیابی، مدیریت زمان و مسئولیت پذیری تحصیلی را فراهم سازد. همچنین استفاده درست از الگوهای تحلیلی در مدارس هوشمند، امکان شناسایی زودهنگام افت تحصیلی و پیش بینی مسیر پیشرفت دانش آموزان را افزایش می دهد. با این حال، کارآمدی این فرایند وابسته به تفسیر انسانی معلم، حفظ حریم داده های دانش آموزی، پرهیز از برچسب زنی و تبدیل تحلیل ها به راهنمایی آموزشی قابل اجراست.

کلیدواژه ها:

یادگیری تحلیلی ، خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، مدارس هوشمند ، پیش بینی آموزشی ، داده های یادگیری