نقش ارزشیابی مستمر در شناسایی و رفع مشکلات یادگیری دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 21

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AHITEP01_058

تاریخ نمایه سازی: 11 شهریور 1405

چکیده مقاله:

ارزشیابی مستمر یکی از مولفه های اساسی فرایند یاددهی یادگیری است که با فراهم سازی اطلاعات مستمر درباره میزان پیشرفت، نقاط قوت و کاستی های یادگیری دانش آموزان، امکان مداخله به موقع و اصلاح فرایند آموزشی را فراهم می کند. هدف مقاله حاضر، بررسی توصیفی تحلیلی نقش ارزشیابی مستمر در شناسایی و رفع مشکلات یادگیری دانش آموزان و تبیین ظرفیت های آن در بهبود کیفیت آموزش است. در این مقاله، با رویکرد مروری تحلیلی، یافته های پژوهش ها و منابع علمی مرتبط با ارزشیابی مستمر، ارزشیابی تکوینی، بازخورد آموزشی، مشکلات یادگیری و پیشرفت تحصیلی بررسی و تحلیل شده است. بررسی مطالعات نشان می دهد که ارزشیابی مستمر، در صورت اجرای هدفمند، صرفا ابزاری برای سنجش عملکرد تحصیلی نیست، بلکه فرایندی تشخیصی و اصلاحی محسوب می شود که به معلم کمک می کند مشکلات یادگیری را در مراحل اولیه شناسایی کرده و متناسب با نیازهای فردی دانش آموزان، روش تدریس، فعالیت های آموزشی و فرصت های یادگیری را تعدیل کند. همچنین، بازخورد به موقع و توصیفی حاصل از این فرایند می تواند موجب آگاهی دانش آموز از وضعیت یادگیری، اصلاح خطاها، افزایش مشارکت، تقویت انگیزه و توسعه خودتنظیمی شود. از سوی دیگر، ارزشیابی مستمر با فراهم کردن امکان مقایسه روند پیشرفت دانش آموز در دوره های زمانی مختلف، به شناسایی الگوهای پایدار یا موقتی ضعف یادگیری کمک می کند و زمینه را برای طراحی مداخلات آموزشی متناسب فراهم می سازد. استفاده از روش هایی همچون مشاهده، پرسش و پاسخ، تکالیف هدفمند، آزمون های کوتاه، پوشه کار، خودارزیابی و فعالیت های عملکردی می تواند تصویر جامع تری از فرایند یادگیری ارائه دهد. تحلیل شواهد موجود همچنین نشان می دهد که مشارکت فعال دانش آموز در فرایند ارزشیابی، احساس مسئولیت نسبت به یادگیری و توانایی خودارزیابی را تقویت می کند. افزون بر این، همکاری میان معلم، خانواده، مشاور و سایر عوامل آموزشی می تواند نتایج حاصل از ارزشیابی را به مداخلات موثرتر تبدیل کند. با وجود این، نمره محوری، کمبود زمان، تراکم کلاس، تعدد وظایف معلمان و فقدان آموزش تخصصی در زمینه ارزشیابی از مهم ترین موانع اجرای اثربخش آن به شمار می روند. بر این اساس، ارزشیابی مستمر زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که نه به عنوان فرایندی برای قضاوت و رتبه بندی دانش آموزان، بلکه به عنوان ابزاری برای تشخیص، بازخورد، اصلاح تدریس، حمایت آموزشی و بهبود مستمر یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.

نویسندگان

معصومه قیاسی سلمانی طبس

کارشناسی مهندسی کامپیوتر نرم افزار، دانشگاه آزاد اسلامی مشهد

طیبه خاتمی نیا

کارشناسی ارشد حسابداری(امور مالی) دانشگاه پیام نور مشهد

فرنگ دارابی

کارشناسی حرفه و فن ،دانشگاه پیام نور آبدانان