شایستگی های عاطفی اجتماعی معلمان و نقش آن در کیفیت روابط آموزشی

شایستگی های عاطفی اجتماعی معلمان از مهم ترین مولفه های حرفه ای در نظام های آموزشی معاصر به شمار می روند و می توانند نقش تعیین کننده ای در شکل گیری و ارتقای کیفیت روابط آموزشی داشته باشند. هدف مقاله حاضر، بررسی نقش شایستگی های عاطفی اجتماعی معلمان در بهبود کیفیت تعاملات آموزشی، ایجاد محیط یادگیری امن و حمایتگر و تقویت انگیزش و مشارکت دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و به شیوه مروری انجام شده و با بررسی ادبیات نظری و مطالعات مرتبط، ابعاد مختلف شایستگی های عاطفی اجتماعی شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مهارت های ارتباطی، مدیریت تعارض، مسئولیت پذیری اجتماعی و توانایی ایجاد روابط حرفه ای سازنده مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های حاصل از بررسی منابع نشان می دهد که برخورداری معلمان از این شایستگی ها می تواند زمینه شکل گیری اعتماد متقابل، احساس امنیت عاطفی، احترام، عدالت آموزشی و تعلق به کلاس را تقویت کند. همچنین، معلمانی که توانایی مدیریت هیجانات و برقراری ارتباط موثر دارند، در مواجهه با تفاوت های فردی و موقعیت های تعارض آمیز عملکرد سازنده تری نشان می دهند و می توانند فرصت بیشتری برای مشارکت فعال دانش آموزان فراهم سازند. از سوی دیگر، کیفیت مطلوب روابط آموزشی می تواند به افزایش انگیزش تحصیلی، کاهش تنش های کلاسی و تقویت همکاری میان دانش آموزان منجر شود. بر این اساس، توسعه شایستگی های عاطفی اجتماعی باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از تربیت و توسعه حرفه ای معلمان مورد توجه قرار گیرد. همچنین حمایت مدیریتی، فرهنگ سازمانی مثبت و آموزش های مستمر می توانند زمینه نهادینه شدن این شایستگی ها را در محیط مدرسه فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

شایستگی عاطفی اجتماعی ، معلمان ، روابط آموزشی ، کیفیت آموزش