روانشناسی یادگیری در عصر هوش مصنوعی: تغییر الگوهای شناختی و انگیزشی دانش آموزان

گسترش هوش مصنوعی در آموزش مدرسه ای، فرایند یادگیری دانش آموزان را از دریافت خطی اطلاعات به تجربه ای تعاملی، شخصی سازی شده و داده محور تغییر داده است. این مقاله با هدف بررسی روانشناسی یادگیری در عصر هوش مصنوعی و تبیین تغییر الگوهای شناختی و انگیزشی دانش آموزان تدوین شده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی- توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهای هوشمند می تواند توجه، حافظه کاری، پردازش اطلاعات، حل مسئله و فراشناخت دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد و زمینه یادگیری فردمحور، بازخورد سریع و اصلاح مسیر آموزشی را فراهم سازد. بااین حال، استفاده نادرست از این ابزارها ممکن است به وابستگی شناختی، کاهش تلاش ذهنی، سطحی شدن یادگیری و ضعف در داوری تحلیلی منجر شود. از نظر انگیزشی، هوش مصنوعی می تواند احساس توانمندی، علاقه به یادگیری و مشارکت تحصیلی را افزایش دهد، اما در صورت نبود هدایت تربیتی، صبر آموزشی و مسئولیت پذیری یادگیرنده را کاهش می دهد. نتیجه مقاله بر ضرورت نقش آفرینی معلم در هدایت یادگیری هوشمند، تقویت تفکر انتقادی، پرورش خودتنظیمی و ایجاد تعادل میان کمک فناورانه و تلاش مستقل دانش آموز تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی یادگیری ، هوش مصنوعی آموزشی ، الگوهای شناختی ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری ، دانش آموزان