راهکارهای مشارکت موثر والدین در تکالیف و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه سوم بدون ایجاد وابستگی

پایه سوم ابتدایی یکی از حساس ترین مقاطع تحصیلی در نظام آموزشی ایران است؛ مقطعی که در آن دانش آموز از مرحله «یادگیری خواندن و نوشتن» به مرحله «خواندن و نوشتن برای یادگیری» گذار می کند. در این دوره، نقش والدین در حمایت از فرآیند یادگیری کودک بسیار حیاتی است، اما مرز باریکی بین «حمایت موثر» و «مداخله ی وابستگی ساز» وجود دارد. این مقاله با بهره گیری از نظریه های روان شناسی تربیتی، به ویژه نظریه خودتعیین گری، نظریه داربست سازی و طرز فکر رشد، به ارائه راهکارهای عملی و ساختارمند برای والدین می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، ارائه الگویی است که در آن والدین بدون انجام تکالیف به جای کودک، بدون ایجاد اضطراب و بدون سلب مسئولیت از دانش آموز، نقش تسهیل گر و راهنما را ایفا کنند. یافته ها نشان می دهد که مشارکت مبتنی بر «رهاسازی تدریجی مسئولیت»، استفاده از «ساختارهای محیطی» به جای «نظارت مستقیم»، و «تقویت خودتنظیمی» در کودک، موثرترین رویکرد برای پیشرفت تحصیلی پایدار بدون ایجاد وابستگی است.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، تکالیف منزل ، استقلال تحصیلی ، خودتنظیمی ، پایه سوم ابتدایی ، داربست سازی آموزشی