تاثیر صدای انسانی کوچینگ هوش مصنوعی بر کاهش استرس شغلی با میانجی گری اعتمادبه نفس

با گسترش کاربرد هوش مصنوعی در محیط های کاری، استفاده از سامانه های کوچینگ مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای توسعه فردی و حمایت از کارکنان مورد توجه سازمان ها قرار گرفته است. یکی از عوامل موثر بر اثربخشی این سامانه ها، کیفیت تعامل انسان و هوش مصنوعی، به ویژه استفاده از صدای انسان گونه، است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر صدای انسان گونه در کوچینگ مبتنی بر هوش مصنوعی بر کاهش استرس شغلی با نقش میانجی اعتمادبه نفس انجام می شود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است و داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد از کارکنان سازمان های استفاده کننده از فناوری های هوش مصنوعی گردآوری خواهد شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام می شود. انتظار می رود نتایج پژوهش نشان دهد که صدای انسان گونه در کوچینگ هوش مصنوعی با ایجاد تعاملی طبیعی تر و افزایش احساس اعتماد و حمایت، موجب ارتقای اعتمادبه نفس کارکنان شده و در نتیجه استرس شغلی آنان را کاهش می دهد. همچنین، پیش بینی می شود اعتمادبه نفس نقش میانجی معناداری در رابطه بین صدای انسان گونه و استرس شغلی ایفا کند. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی سامانه های کوچینگ هوشمند، بهبود تعامل انسان و هوش مصنوعی و ارتقای سلامت روان کارکنان مورد استفاده پژوهشگران، مدیران و طراحان فناوری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، کوچینگ مبتنی بر هوش مصنوعی ، صدای انسان گونه ، استرس شغلی ، اعتمادبه نفس ، تعامل انسان و هوش مصنوعی.