تاثیر روش تدریس مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان استثنایی

دانش آموزان استثنایی به دلیل تفاوت در توانایی های شناختی، ارتباطی، اجتماعی و یادگیری، به روش های آموزشی متناسب با نیازهای فردی خود نیاز دارند. یکی از روش های نوین و دانش آموزمحور، تدریس مشارکتی است که در آن یادگیرندگان از طریق تعامل با یکدیگر، تبادل نظر، انجام فعالیت های گروهی و کمک متقابل در فرایند یادگیری مشارکت می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان استثنایی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی مروری بوده و اطلاعات از طریق مطالعه منابع علمی و پژوهش های مرتبط با یادگیری مشارکتی و آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تدریس مشارکتی می تواند با افزایش تعامل اجتماعی، مشارکت فعال، انگیزه یادگیری، فرصت تمرین و دریافت بازخورد، زمینه بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان استثنایی را فراهم کند. همچنین، کار گروهی می تواند فرصت استفاده از توانایی های متفاوت دانش آموزان و یادگیری از همسالان را ایجاد کند. البته اثربخشی این روش به طراحی مناسب گروه ها، انتخاب فعالیت متناسب با توانایی دانش آموزان، آموزش مهارت های همکاری و نظارت مستمر معلم وابسته است. بنابراین، استفاده هدفمند از تدریس مشارکتی می تواند یکی از راهکارهای موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان استثنایی باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، یادگیری مشارکتی ، دانش آموزان استثنایی ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش ویژه ، یادگیری گروهی