تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر کاهش تعارضات و بهبود روابط بین فردی

هیجان ها بخش مهمی از زندگی فردی و اجتماعی انسان را تشکیل می دهند و نحوه مدیریت و تنظیم آن ها می تواند بر کیفیت روابط بین فردی تاثیر مستقیمی داشته باشد. ناتوانی در شناخت و کنترل هیجان هایی مانند خشم، اضطراب، ناکامی و ترس ممکن است موجب واکنش های تکانشی، سوءتفاهم، پرخاشگری و افزایش تعارضات بین فردی شود. آموزش خودتنظیمی هیجانی یکی از رویکردهای موثر برای افزایش توانایی افراد در شناسایی، ارزیابی و مدیریت هیجان های خود است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر کاهش تعارضات و بهبود روابط بین فردی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی مروری بوده و اطلاعات مورد نیاز با مطالعه منابع علمی و پژوهش های مرتبط با تنظیم هیجان، روابط بین فردی و تعارض گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت هایی مانند شناخت هیجان، کنترل تکانه، بازنگری شناختی، حل مسئله، همدلی و ارتباط موثر می تواند به کاهش واکنش های هیجانی نامناسب و افزایش توانایی افراد برای مدیریت موقعیت های تعارض آمیز کمک کند. همچنین، خودتنظیمی هیجانی می تواند زمینه افزایش همدلی، تحمل نظر مخالف، گفت وگوی سازنده و شکل گیری روابط سالم تر را فراهم سازد. بنابراین، آموزش خودتنظیمی هیجانی می تواند به عنوان یکی از مولفه های مهم برنامه های آموزشی و تربیتی برای کاهش تعارضات و ارتقای کیفیت روابط بین فردی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، تنظیم هیجان ، تعارض ، روابط بین فردی ، همدلی ، مهارت های اجتماعی