تحلیل حقوقی نظام حکمرانی منابع آب در بخش کشاورزی ایران با تاکید بر اصول توسعه پایدار و عدالت بین نسلی

این پژوهش حقوقی با هدف تحلیل نظام حکمرانی منابع آب در بخش کشاورزی ایران، با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر مفاهیم توسعه پایدار و عدالت بین نسلی انجام شده است. با توجه به بحران فزاینده ی کسری منابع آب در کشور و اهمیت کشاورزی به عنوان بزرگ ترین مصرف کننده آب، مدیریت بهینه و عادلانه ی منابع آبی از ضرورت های حیاتی محسوب می شود. این مطالعه بر اساس تحلیل متون قانونی، سیاست های حکمرانی، و اسناد بالادستی به بررسی ساختار حقوقی، نقش نهادهای دخیل، و میزان انطباق آنها با اصول توسعه پایدار و عدالت بین نسلی می پردازد. از روش تحلیل محتوا و مطالعات اسنادی بهره گرفته شده و خلاهای حقوقی، تعارضات نهادی و چالش های اجرایی شناسایی شده اند. یافته ها نشان می دهد که نظام حکمرانی منابع آب در ایران با مشکلاتی چون پراکندگی وظایف، فقدان یکپارچگی نهادی، و ضعف در تضمین مشارکت ذی نفعان بومی روبرو است؛ همچنین، اصول توسعه پایدار و عدالت بین نسلی در قوانین و سیاست ها به صورت ناکافی لحاظ شده و ماهیت پراکنده ی نهادهای مسئول، منجر به ناکامی در تحقق این اهداف کلان شده است. در نهایت، پژوهش بر ضرورت تقویت چارچوب حقوقی جامع، ارتقای هماهنگی و همکاری بین دستگاه ها، و تاکید بر مشارکت فعال جوامع محلی و نسل های آینده برای بهبود حکمرانی منابع آب تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی منابع آب ، بخش کشاورزی ، توسعه پایدار ، عدالت بین نسلی ، چارچوب حقوقی ، ایران.