مقایسه اثربخشی آموزش تعاملی و سنتی بر یادگیری، انگیزش تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر آموزش تعاملی و آموزش سنتی بر میزان یادگیری، انگیزش تحصیلی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. شیوه های سنتی آموزش که بیشتر بر ارائه مستقیم مطالب و نقش محوری معلم استوار هستند، در برخی موارد نمی توانند زمینه مشارکت فعال و یادگیری عمیق دانش آموزان را به طور کامل فراهم کنند. در مقابل، آموزش تعاملی با بهره گیری از فعالیت های مشارکتی، گفت وگو، کار گروهی، تجربه های عملی و فناوری های آموزشی، دانش آموزان را در فرآیند یادگیری فعال تر می سازد. بررسی مبانی نظری و مطالعات پیشین نشان می دهد که این شیوه آموزشی می تواند علاوه بر افزایش درک مفاهیم و ماندگاری آموخته ها، موجب تقویت انگیزه، مشارکت کلاسی، همکاری، ارتباط موثر و مهارت حل مسئله در دانش آموزان شود. یافته های پژوهش بیانگر آن است که محیط های آموزشی مبتنی بر تعامل و مشارکت، زمینه مناسب تری برای یادگیری معنادار و افزایش رضایت تحصیلی فراهم می کنند. همچنین، استفاده تلفیقی از روش های تعاملی و عناصر موثر آموزش سنتی می تواند ضمن حفظ مزایای هر دو رویکرد، به ارتقای کیفیت فرآیند تدریس و یادگیری منجر شود. بر این اساس، توجه بیشتر به روش های فعال و تعاملی و فراهم کردن شرایط لازم برای اجرای آن ها در مدارس، می تواند نقش موثری در بهبود عملکرد آموزشی و پرورش توانمندی های فردی و اجتماعی دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تعاملی ، آموزش سنتی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، مشارکت دانش آموزان