بررسی نقش میانجی خودتنظیمی در رابطه خودشفقت ورزی و تمایزیافتگی خود با دینداری در دانشجویان
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS05_635
تاریخ نمایه سازی: 10 شهریور 1405
چکیده مقاله:
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودتنظیمی در رابطه خودشفقت ورزی و تمایزیافتگی خود با دینداری در دانشجویان انجام شد. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه های پیام نور، آزاد اسلامی و علمی کاربردی شهر سمنان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر (۱۹۹۸)، پرسشنامه خودشفقت ورزی نف ۲۰۰۳)، پرسشنامه دینداری گلاک و استارک (۱۹۶۵)و پرسشنامه خودتنظیمی براون، میلر و لاوندوسکی (۱۹۹۹)گردآوری شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS ۴ و روش مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که خودشفقت ورزی دارای اثر مستقیم مثبت و معنادار بر دینداری است . بنابراین، با افزایش خودشفقت ورزی، میزان دینداری دانشجویان نیز افزایش می یابد. همچنین، تمایزیافتگی خود اثر مستقیم مثبت و معناداری بر دینداری داشت . این یافته نشان می دهد که تمایزیافتگی خود، در مقایسه با خودشفقت ورزی، ارتباط مستقیم قوی تری با دینداری دانشجویان دارد. افزون بر این، نتایج آزمون میانجی گری نشان داد که خودتنظیمی در رابطه بین خودشفقت ورزی و دینداری نقش میانجی مثبت و معناداری ایفا می کند؛ به طوری که اثر غیرمستقیم خودشفقت ورزی بر دینداری از طریق خودتنظیمی برابر با (۰۶۲/۰)و مقدار آماره سوبل برابر با (۹۹/۱)بود. همچنین، خودتنظیمی در رابطه بین تمایزیافتگی خود و دینداری نیز نقش میانجی مثبت و معناداری داشت؛ به گونه ای که اثر غیرمستقیم تمایزیافتگی خود بر دینداری از طریق خودتنظیمی (۲۸۸/۰) و مقدار آماره سوبل (۵۶/۷) به دست آمد. بر اساس نتایج، خودشفقت ورزی و تمایزیافتگی خود، علاوه بر ارتباط مستقیم با دینداری، از مسیر تقویت خودتنظیمی نیز با دینداری دانشجویان مرتبط هستند. بنابراین، توجه مراکز مشاوره و نهادهای فرهنگی دانشگاهی به آموزش و تقویت مهارت های خودتنظیمی، خودشفقت ورزی، مدیریت هیجان و تمایزیافتگی خود می تواند در ارتقای دینداری آگاهانه و پایدار دانشجویان موثر باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علی پریمی
استادیارگروه معارف اسلامی ، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
فاطمه خراسانی
کارشناسی ارشد روانشناسی اسلامی ،گرایش مثبت گرا