بازنگری در نظام ارزشیابی عملکرد معلمان؛ از سنتی تا مستمر

نظام های ارزشیابی عملکرد معلمان، به عنوان یکی از ارکان کلیدی تضمین کیفیت آموزش و پرورش، در چند دهه اخیر دستخوش تحولات بنیادینی شده اند. ارزشیابی سنتی معلمان که عمدتا بر پایه بازدیدهای اداری محدود، مقیاس های دوگانه و تصمیم گیری های پرسنلی استوار بود، به تدریج جای خود را به رویکردهای مستمر، چندمنبعی و مبتنی بر شواهد داده است. با این حال، این گذار با چالش های نظری و عملی متعددی همراه بوده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع بازنگری در نظام ارزشیابی عملکرد معلمان از رویکردهای سنتی به سوی ارزشیابی مستمر، با بهره گیری از رویکرد مروری و با استناد به مطالعات تجربی، مرورهای نظام مند و مستندات معتبر بین المللی، به تحلیل ابعاد مختلف این تحول می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارزشیابی عملکرد معلمان در طول تاریخ از تمرکز بر ارزش های اخلاقی معلم در اوایل قرن بیستم به مدل های مبتنی بر استانداردهای حرفه ای در عصر حاضر تکامل یافته است. با وجود گسترش چارچوب های ارزشیابی مبتنی بر مشاهده ساختاریافته و داده های عملکرد دانش آموزان، تنش بنیادین میان دو هدف اصلی ارزشیابی یعنی پاسخ گویی و توسعه حرفه ای همچنان پابرجاست. در پایان مقاله، چارچوبی برای گذار از ارزشیابی سنتی به ارزشیابی مستمر با تاکید بر بازخورد هدفمند، گفت وگوی حرفه ای و هم سوسازی اهداف ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی عملکرد معلمان ، ارزشیابی مستمر ، ارزشیابی تکوینی ، ارزشیابی تراکمی