تدریس مهارت های فراشناختی به دانش آموزان؛ به آنان یاد بدهیم چگونه یاد بگیرند

هدف اصلی آموزش در عصر اطلاعات، صرفا انتقال دانش نیست، بلکه پرورش یادگیرندگانی مستقل و خودراهبر است که بتوانند فرآیند یادگیری خود را مدیریت و کنترل کنند. این مقاله به بررسی مفهوم فراشناخت و نقش حیاتی آن در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان می پردازد. فراشناخت که به عنوان «تفکر درباره تفکر» یا «آگاهی و کنترل بر فرآیند یادگیری» تعریف می شود، شامل دو مولفه اصلی دانش فراشناختی و راهبردهای فراشناختی است. پژوهش ها نشان می دهد که بسیاری از دانش آموزان از راهبردهای شناختی استفاده می کنند، اما فاقد مهارت های فراشناختی هستند و این همان عاملی است که دانش آموزان موفق را از ناموفق متمایز می سازد. در این مقاله، ضمن تبیین مبانی نظری فراشناخت و تمایز آن از شناخت، به بررسی پیشینه پژوهش، راهبردهای عملی تدریس مهارت های فراشناختی، نقش معلم در این فرآیند، چالش های پیش رو، و پیوند آن با یادگیری خودراهبر و تفکر انتقادی پرداخته می شود. نتیجه گیری مقاله بر این تاکید دارد که تدریس مهارت های فراشناختی باید به عنوان یک اولویت اساسی در نظام های آموزشی مورد توجه قرار گیرد و معلمان با آگاهی از مبانی نظری و راهبردهای عملی، می توانند گام موثری در جهت تحقق این هدف بردارند.

کلیدواژه ها:

فراشناخت ، مهارت های یادگیری ، خودتنظیمی ، راهبردهای فراشناختی ، تدریس