جلوه های نوگرایی در آثار شعری احمد شوقی و ملک الشعراء بهار

احمد شوقی و ملک الشعرای بهار دو شاعر برجسته ادبیات معاصر پارسی و عربی، در شرایط مشابه ای چون هم زمان بودن، مسلمان بودن، زندگی در شرایط استبداد سیاسی، درگیری با کشورهای استعمارگر، آزادی خواهی، داشتن مبارزات انقلابی و تحمل تبعید، زندان و... از نظر فکری و ادبی نزدیکی فراوانی به یکدیگر یافته اند و این نشان دهنده اشتراکات فرهنگی و اجتماعی دو ملت ایران و مصر است. نگارنده این پژوهش بر آن است تا با روش توصیفی _ تحلیلی به بررسی درون مایه این دو شاعر معاصر، بپردازد و بر اساس مولفه های نوگرایی، از جمله دیدگاه دو شاعر نسبت به زن(آزادی، ازدواج، حجاب) و مسایل سیاسی، اجتماعی، نوآوری در قالب شعر و نوآوری در وصف، به بررسی اشتراکات و تفاوت های دو شاعر نامبرده بپردازد و ادب فارسی و ادب عربی را از این زاویه بررسی نماید.یافته های این پژوهش، نشان دهنده ی آن است که این دو شاعر در برخی از مولفه ها دارای اشتراکاتی هستند از جمله اینکه هر دو در زمینه آزادی سیاسی یک دیدگاه مشترک داشتند، به اینکه کشورشان باید دارای استقلال سیاسی بدون دخالت استعمارگران باشد. بهار در بسیاری از مسائل سیاسی و اجتماعی جسورانه تر از شوقی برخورد می کند، در حالیکه شوقی در لفافه سخن می گوید. همچنین هر دو شاعر در اشعار اجتماعی خود به موضوع زن و جایگاه اجتماعی او توجه داشتند و خواستار آزادی، تعلیم و حق انتخاب در ازدواج برای زنان بودند.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، جلوه های نوگرایی ادبی ، احمدشوقی ، ملک الشعرای بهار