چالش ها و فرصت های استفاده از هوش مصنوعی در شخصی سازی برنامه های درسی رویکردی برای عدالت آموزشی در مدارس مناطق محروم

در عصر تحول دیجیتال، شخصی سازی برنامه های درسی به عنوان راهکاری برای پاسخگویی به نیازهای یادگیری منحصر به فرد هر دانش آموز مطرح شده است. با این حال، دستیابی به این هدف در مدارس مناطق محروم همواره با موانعی نظیر کمبود منابع، شکاف دیجیتال و تراکم بالای کلاس ها مواجه بوده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل فرصت ها و چالش های به کارگیری هوش مصنوعی (AI) در ارتقای عدالت آموزشی تدوین شده است. روش شناسی این پژوهش بر پایه تحلیل انتقادی ادبیات موجود و بررسی مدل های تطبیقی استوار است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه هوش مصنوعی با ارائه سیستم های یادگیری هوشمند و سازگار (Adaptive Learning)، پتانسیل بالایی برای کاهش شکاف های آموزشی و رفع نابرابری های یادگیری دارد، اما بدون در نظر گرفتن «آمادگی زیرساختی» و «سواد دیجیتال معلمان»، می تواند خود به عاملی برای تعمیق شکاف های موجود تبدیل شود. نتایج این پژوهش تاکید دارد که مدل پیشنهادی برای مناطق محروم نباید صرفا تکنولوژی محور باشد، بلکه باید بر «مدیریت تغییر» و «توانمندسازی معلمان» به عنوان تسهیل گران بهره گیری از هوش مصنوعی متمرکز گردد. در نهایت، راهکارهایی جهت بومی سازی ابزارهای هوشمند ارائه شده است که با هدف برقراری تعادل میان عدالت آموزشی و نوآوری تکنولوژیک در نظام آموزشی تدوین گشته است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی (AI) ، شخصی سازی آموزش ، عدالت آموزشی ، مناطق محروم ، برنامه ریزی درسی ، سواد دیجیتال