تاثیر شاهنامه خوانی بر افزایش علاقه مندی دانش آموزان به درس فارسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شاهنامه خوانی بر افزایش علاقه مندی دانش آموزان به درس فارسی انجام شده است. درس فارسی از مهم ترین دروس دوره مدرسه به شمار می رود و نقش موثری در تقویت مهارت های زبانی، ادبی، فکری و فرهنگی دانش آموزان دارد؛ بااین حال، شیوه های سنتی تدریس گاهی موجب کاهش انگیزه و مشارکت آنان در فرایند یادگیری می شود. استفاده از متون ادبی جذاب و میراث فرهنگی، به ویژه شاهنامه فردوسی، می تواند زمینه ای مناسب برای ایجاد تنوع در آموزش و افزایش مشارکت دانش آموزان فراهم آورد. در این پژوهش، با بررسی مبانی نظری و مطالعات پیشین، نقش شاهنامه خوانی در ایجاد انگیزه، افزایش مشارکت، تقویت مهارت خواندن و درک مفاهیم ادبی و آشنایی با فرهنگ و هویت ایرانی مورد توجه قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که روایت داستان های حماسی، شخصیت های جذاب، گفت وگو، بلندخوانی و اجرای بخش هایی از داستان های شاهنامه می تواند فضای کلاس فارسی را از حالت صرفا آموزشی خارج کرده و به محیطی پویا و مشارکتی تبدیل کند. همچنین، ارتباط دادن مفاهیم شاهنامه با زندگی روزمره و استفاده از فعالیت های خلاقانه مانند قصه گویی، نمایش و تصویرسازی می تواند علاقه دانش آموزان به مطالعه متون فارسی را افزایش دهد. در مجموع، شاهنامه خوانی می تواند به عنوان روشی فرهنگی، ادبی و آموزشی، در تقویت انگیزه یادگیری و علاقه مندی دانش آموزان به درس فارسی موثر باشد و زمینه ارتباط عمیق تر آنان با ادبیات و میراث فرهنگی ایران را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

شاهنامه خوانی ، درس فارسی ، علاقه مندی دانش آموزان ، انگیزه یادگیری ، ادبیات فارسی ، فردوسی.