آموزش انضباط اجتماعی به دانش آموزان

آموزش انضباط اجتماعی به دانش آموزان یکی از بنیادی ترین و در عین حال چالش برانگیزترین وظایف نظام های آموزشی در سراسر جهان محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی مفهوم، مبانی نظری، رویکردهای عملی و چالش های آموزش انضباط اجتماعی در مدارس انجام شده است. چارچوب نظری این پژوهش بر اساس آرای جامعه شناختی امیل دورکیم درباره انضباط به عنوان اولین عنصر اخلاق، نظریه یادگیری اجتماعی آلبرت بندورا، و نظریه جو مدرسه مبتنی بر اقتدار که ترکیبی از ساختار انضباطی و حمایت از دانش آموز است، بنا شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که انضباط اجتماعی در مدارس از یک سازوکار صرفا کنترلی به فرایندی رابطه محور، رشدمحور و مشارکتی در حال تحول است.. رویکردهای نوین مانند مداخلات و حمایت های رفتاری مثبت مدرسه ای (SWPBIS)، اقدامات ترمیمی و یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) نشان داده اند که می توانند به طور معناداری رفتارهای مسئولانه و مهارت های اجتماعی دانش آموزان را تقویت کرده و در عین حال نرخ اقدامات انضباطی طردکننده را کاهش دهند. با این حال، چالش هایی مانند نابرابری های نژادی و اقتصادی در اجرای اقدامات انضباطی، و مقاومت نهادهای آموزشی در برابر تغییر رویکردها، همچنان پابرجاست. این پژوهش بر ضرورت حرکت از رویکردهای تنبیهی به رویکردهای حمایت گر، رابطه محور و مبتنی بر شواهد در آموزش انضباط اجتماعی تاکید دارد و راهکارهای عملی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

انضباط اجتماعی ، آموزش انضباط ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، اقدامات ترمیمی ، جو مدرسه ، نظریه یادگیری اجتماعی ، مدیریت کلاس درس