شکاف نسلی بین معلم و دانش آموز در عصر حاضر

شکاف نسلی میان معلم و دانش آموز در عصر حاضر یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی در سراسر جهان به شمار می رود. این شکاف که ریشه در تفاوت های بنیادین در نحوه مواجهه با فناوری های دیجیتال، سبک های یادگیری و انتظارات آموزشی دارد، با ظهور هوش مصنوعی مولد و تحولات شتابان فناوری ابعاد جدید و پیچیده تری یافته است. پژوهش حاضر با بهره گیری از چارچوب نظری «بومیان دیجیتال» و «مهاجران دیجیتال» پرنسکی (۲۰۰۱) و نیز نظریه های شکاف دیجیتال، به بررسی ابعاد، علل و پیامدهای این شکاف نسلی در محیط های آموزشی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه مفهوم «بومی دیجیتال» در سال های اخیر با نقدهای جدی مواجه شده و بسیاری از پژوهشگران آن را کلی سازی اغراق آمیز دانسته اند، با این حال تفاوت های نسلی قابل توجهی در نگرش به فناوری، شیوه های یادگیری و انتظارات از فرایند آموزش میان معلمان و دانش آموزان وجود دارد. این تفاوت ها در ابعاد گوناگونی از جمله سواد دیجیتال، سبک های ارتباطی، نگرش به هوش مصنوعی، و درک از نقش معلم در فرایند یادگیری خود را نشان می دهد. شکاف نسلی نه تنها بر کیفیت تدریس و یادگیری تاثیر می گذارد، بلکه می تواند به افزایش تنش های کلاسی، کاهش انگیزه دانش آموزان و احساس ناکارآمدی در معلمان منجر شود. پژوهش حاضر همچنین به بررسی راهکارهای کاهش این شکاف از جمله یادگیری متقابل بین نسلی، توانمندسازی دیجیتال معلمان، بازطراحی برنامه های درسی و ایجاد جوامع یادگیری بین نسلی می پردازد.

کلیدواژه ها:

شکاف نسلی ، بومی دیجیتال ، مهاجر دیجیتال ، معلم ، دانش آموز ، هوش مصنوعی ، آموزش