رابطه جو تربیتی و نگرش خانواده با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر پرند

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه جو تربیتی و نگرش خانواده با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر پرند انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی شهر پرند به تعداد تقریبی ۹۵۰۰ نفر تشکیل می دادند که با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی در دسترس، ۳۶۹ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه پرسشنامه استاندارد جو تربیتی (لی و همکاران، ۲۰۱۷)، نگرش خانواده (اکبری، ۱۳۸۳) و پیشرفت تحصیلی (بونس و همکاران، ۲۰۱۷) استفاده شد که پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۹۶۰/۰، ۹۴۸/۰ و ۸۰۳/۰ تایید گردید. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون انجام شد. یافته ها نشان داد بین جو تربیتی و ابعاد آن (رابطه کارکنان با دانش آموزان، هویت مدرسه، ارزش ها و رویکرد مشترک، رابطه دانش آموزان با یکدیگر و تاکیدات آموزشگاه) با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و این ابعاد در مجموع حدود ۸۰ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کنند (ضریب تعیین تعدیل یافته ۷۹۷/۰). همچنین بین نگرش خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (ضریب بتای ۸۷۸/۰) که نگرش خانواده به تنهایی حدود ۱/۷۷ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کند. یافته های پژوهش با نتایج بسیاری از مطالعات داخلی و خارجی پیشین همسو بود و نشان داد پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی، محصول تعامل و همکاری دو نهاد خانه و مدرسه است. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود مدارس برنامه های تقویت جو تربیتی مثبت و کارگاه های توانمندسازی والدین را در دستور کار خود قرار دهند.

کلیدواژه ها:

جو تربیتی ، نگرش خانواده ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، پرند