بررسی عوامل موثر در بروز لکنت و افزایش دوره درمان لکنت در کودکان

پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل موثر در بروز لکنت و افزایش دوره درمان آن در کودکان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کتابخانه ای و تحلیلی-مروری و با بهره گیری از منابع معتبر علمی در حوزه آسیب شناسی گفتار و زبان، روانشناسی رشد و روانشناسی تربیتی تدوین گردیده است. لکنت، به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات گفتاری دوران کودکی، تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل پیچیده و به هم پیوسته قرار دارد که شناسایی آن ها برای تشخیص زودهنگام، درمان موثر و پیشگیری از مزمن شدن این اختلال ضروری است. بر اساس یافته های پژوهش، عوامل موثر در بروز لکنت و افزایش دوره درمان آن در دو دسته کلی قابل طبقه بندی است: جنبه های کلی رشد و خلق وخوی کودک شامل کمال گرایی، حساسیت زیاد، شخصیت تحریک پذیر، هم زمانی اختلالات گفتار یا زبان، و سابقه ژنتیکی لکنت، و عوامل استرس زای بین فردی شامل تغییرات زیاد زندگی، اتفاقات آسیب زا، تقاضاهای غیرواقعی از کودک، و سبک زندگی سریع و غیرقابل پیش بینی. همچنین عوامل ارتباطی مانند واکنش منفی به لکنت، فشارهای ارتباطی (سوال های زیاد و قطع کردن گفتار)، رقابت برای زمان صحبت کردن، و سرعت زیاد مکالمه، از جمله عواملی هستند که سبب افزایش فشار زمانی و تشدید لکنت در کودکان می شوند. نتایج پژوهش نشان می دهد که درمان موثر لکنت، فراتر از مداخلات گفتاردرمانی، نیازمند توجه به تمامی این عوامل و ایجاد محیطی آرام، حمایت گر و بدون فشار برای کودک است . در پایان، مقاله با تاکید بر نقش والدین و محیط در کاهش عوامل تشدیدکننده لکنت، پیشنهادهایی را برای بهبود فرآیند درمان و کاهش دوره آن ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

لکنت کودکان ، عوامل ژنتیکی ، عوامل محیطی ، استرس ارتباطی ، گفتاردرمانی ، روان شناسی رشد