تبیین جایگاه عدالت خواهی و مطالبه گری اجتماعی در تدریس دبیران دینی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 29

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS05_460

تاریخ نمایه سازی: 10 شهریور 1405

چکیده مقاله:

عدالت خواهی و مطالبه گری اجتماعی از بنیادی ترین مولفه های تربیت دینی در اسلام به شمار می روند و در صورت بازنمایی درست در فرایند تدریس دبیران دینی، می توانند نقش مهمی در شکل دهی به نگرش انتقادی، مسئولیت پذیری اجتماعی و حساسیت اخلاقی دانش آموزان ایفا کنند. مسئله این پژوهش، تبیین جایگاه عدالت خواهی و مطالبه گری اجتماعی در تدریس دبیران دینی و بررسی این نکته است که چگونه محتوای دینی، اگر با رویکرد تربیتی و اجتماعی ارائه شود، می تواند دانش آموزان را از سطح آگاهی صرف به سطح کنش گری مسئولانه در برابر نابرابری ها و آسیب های اجتماعی سوق دهد. در واقع، تدریس دینی زمانی اثربخش تر خواهد بود که آموزه های آن صرفا در قالب حفظ مفاهیم، احکام و گزاره های اعتقادی محدود نماند، بلکه به فهم اجتماعی دین، مسئولیت نسبت به عدالت، دفاع از حق، ظلم ستیزی، امر به معروف و نهی از منکر، و مطالبه گری اخلاقی در عرصه عمومی نیز منتهی شود.از منظر تربیتی، دبیران دینی می توانند با بهره گیری از آیات قرآن، سیره پیامبر اکرم(ص)، زندگی اهل بیت(ع)، نمونه های تاریخی عدالت خواهان و نیز مصادیق معاصر مسئولیت اجتماعی، فضایی برای گفت وگو، تحلیل و پرسش گری در کلاس درس ایجاد کنند. چنین رویکردی سبب می شود دانش آموزان عدالت را نه صرفا یک مفهوم نظری، بلکه به مثابه یک ارزش زیسته و اجتماعی درک کنند. همچنین، مطالبه گری اجتماعی در تدریس دینی می تواند به معنای آموزش شیوه های درست اعتراض، نقد منصفانه، پیگیری حقوق فردی و جمعی، و مشارکت مسئولانه در بهبود وضعیت مدرسه، خانواده و جامعه تفسیر شود؛ البته به گونه ای که با اخلاق، قانون مداری، احترام متقابل و پرهیز از افراط گرایی همراه باشد.این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی نشان می دهد که دبیر دینی در جایگاه یک کنشگر تربیتی، می تواند میان ایمان و عمل اجتماعی پیوند برقرار کند و از طریق روش هایی مانند بحث گروهی، مسئله محوری، تحلیل موقعیت های واقعی، روایت های دینی و فعالیت های مشارکتی، زمینه پرورش روحیه عدالت طلبی را فراهم آورد. بر این اساس، تدریس دینی نباید به انتقال دانش مذهبی محدود شود، بلکه باید به تربیت انسان مومن، آگاه، مسئول و مطالبه گر بینجامد؛ انسانی که در برابر بی عدالتی، تبعیض، فقر، فساد و تضییع حقوق دیگران بی تفاوت نیست و از موضع دینی و اخلاقی، در مسیر اصلاح اجتماعی گام برمی دارد. در نتیجه، عدالت خواهی و مطالبه گری اجتماعی نه تنها از حاشیه های تدریس دینی نیستند، بلکه یکی از محورهای اصلی و راهبردی در تربیت دینی متعهد و کارآمد محسوب می شوند.

نویسندگان

فریبا تجدد

دبیر الهیات