نقش تسهیل گری معلم در تبدیل فعالیت های روزمره کلاس به فرصت یادگیری برای کودکان دیرآموز

کودکان دیرآموز از جمله دانش آموزانی هستند که ممکن است در فرایند یادگیری مفاهیم و مهارت های آموزشی نسبت به همسالان خود به زمان، تکرار، حمایت و فرصت های بیشتری نیاز داشته باشند. یکی از چالش های اساسی در آموزش این گروه، محدود شدن فرایند یادگیری به زمان رسمی تدریس و فعالیت های از پیش طراحی شده است؛ در حالی که بخش قابل توجهی از فرصت های یادگیری در جریان فعالیت های روزمره کلاس شکل می گیرد. هدف مقاله حاضر، تبیین نقش تسهیل گری معلم در تبدیل فعالیت های عادی و روزمره کلاس به فرصت های معنادار یادگیری برای کودکان دیرآموز است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد و منابع علمی مرتبط با آموزش فراگیر، یادگیری اجتماعی، داربست زنی آموزشی و فرصت های یادگیری تعبیه شده در فعالیت های طبیعی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که معلم می تواند از فعالیت هایی مانند حضور و غیاب، توزیع وسایل، نظم دهی کلاس، گفت وگوهای روزانه، فعالیت گروهی، زنگ تفریح، بازی، انجام تکالیف و حتی جابه جایی بین فعالیت ها برای تقویت مهارت های شناختی، زبانی، اجتماعی، حرکتی و خودتنظیمی کودکان دیرآموز استفاده کند. در این رویکرد، معلم به جای آنکه صرفا انتقال دهنده محتوا باشد، نقش مشاهده گر، تنظیم کننده محیط، راهنما، الگو، پرسشگر و ارائه دهنده حمایت تدریجی را بر عهده می گیرد. بر این اساس، «تسهیل گری هدفمند» می تواند فاصله میان برنامه رسمی و تجربه واقعی کودک را کاهش داده و کلاس درس را به محیطی سرشار از فرصت های یادگیری تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

تسهیل گری معلم ، کودکان دیرآموز ، فعالیت های روزمره کلاس ، فرصت یادگیری ، آموزش فراگیر ، داربست آموزشی ، یادگیری طبیعی